In bovenstaande sfeervolle lokatie op Vlieland zal een deel van de jaarclub het begin van het jaar 2002 vieren. Vanaf zaterdag 29 december staat dit oud boerderijtje tot onze beschikking. Gelegen aan de rand van de waddendijk en onder de vuurtoren. Het verblijf kan ca. 40 personen herbergen, dus als er nog liefhebbers zijn. Bekenden van de club (niet-jaarclubgenoten) zijn ook welkom. Waarschuw hen dan wel, want Bergmans zal aanwezig zijn!
www.vlieland.net
http://212.79.228.72/twestendt.html

Het programma zal zeer veel vrijheden bevatten (nieuw voor Typhoon). Wel zal één van de avonden een literair onderdeel bevatten. Dan zal eenieder een gedicht moeten voordragen. Bijvoorbeeld eentje van Slauerhoff. Deze verbleef in zijn middelbare schooltijd enkele maanden op Vlieland om bij te komen van gezondheidsproblemen (astma/ bronchitis).

Alleen in mijn gedichten kan ik wonen,
Nooit vond ik ergens anders onderdak;
Voor de eigen haard gevoelde ik nooit een zwak,
Een tent werd door den stormwind meegenomen.

Het raadsel van de foto die Remi naar de club stuurde is opgelost! Tijdens de house-warming party haalde Remi plotseling een trouwboekje tevoorschijn! Op 9 augustus jl. zijn ze getrouwd!Gelukkig was de jaarclub redelijk goed voorbereid. Daarom kon de club een toost uitbrengen op het jonge paar. De daarbij horende set champagne-glazen werden overhandigd. Ook werd de wisseltroffee weer doorgegeven. Hans en Darcie hadden het laken naar Nederland gestuurd, zodat Remi en Petra eindelijk een echte Typhoon Huwelijksnacht kunnen beleven!

Naast deze traditionele club-cadeaux kreeg de familie Vugt/Perreira ook nog een frituur-pan aangeboden, incl. olie en ingevroren frites. Vooral Casparis en Jesse waren erg tevreden met dit cadeau. 

Remi en Petra kregen verder nog een weekend naar Maastricht aangeboden. Wellicht dat ze tijdens dat weekend dan het jaarclub laken kunnen consumeren. Of ze zolang kunnen wachten………

Tijdens het feestje lijkt overigens een nieuwe traditie te zijn ontstaan: op alle club-gelegenheden waar kinderen bij aanwezig zijn, spelen Toon en Gertus verstoppertje met de aanwezige club-nazaten.

15:00 Ontvangst met bier in Stadskasteel Oudaen, Oude Gracht 99, 030 2311864. Makkelijk te vinden vanuit Hoogcatherijne naar centrum lopen, over de markt (vredenburg) door steegje naar Oude Gracht.
15:30 Vertrek te voet naar volgende activiteit.
16:00 Echte Utregse culturele actie. Rondleiding door Centraal Museum over Rietveld en Dick Bruna, Agnietenstraat 1, 030 2362362
18:00 Borrel ergens in een kroeg in Utreg
19:00 Kerstdiner in Polman’s Huis (oude Heren Sociëteit), Keistraat 2, 030 2313368
22:30 Borrel elders in de pauselijke stad
Parkeertip: Paardenveld, kroonstraat 9, 030 2331314. NB let op sluitingstijden van parkeergarages.
Opzoeken van adressen : http://www.locatienet.nl/
Weg kwijt geraakt: bel Gert

Terwijl de ene na de andere jaarclubgenoot het emailadres wijzigt, (zie adressenlijst) en dat gelukkig meestal doorgeeft aan de webmaster(s), heeft pa Dijk ervoor gezorgd dat zijn jongste dochter Rosa meteen goed beslagen ten ijs komt: het emailadres van deze kleine schone is rosadijk@dds.nl.Rosa werd op 2000-11-05 geboren. Zij en haar moeder maakten het zo goed dat ze al enkele dagen later naar huis mocht. Voor de recentste informatie zie Rosa’s homepage.

gert en jan
op kadojacht
<
      huisgenoten ^

het feestvarken zelf
<

      
overzichtsfoto v

volle bank
<

Hij is geboren op 13 juli om 13:10 uur. Philippe weegt 3460 gram en is 50 cm lang. Ann en Philippe doen het goed. Zij zullen 7 dagen in het ziekenhuis blijven.

Dus daar komt die aparte smaak vandaan! Ach die amerikanen: zo’n jonge maar toch aparte cultuur. Nu is dit natuurlijk wel weer gejat van de Fransen, maar die hebben daar Disney World voor teruggekregen. Best goeie ruil toch? Overigens: de vrolijke fruittrappelaar in het midden van de foto heeft een nieuw emailadres

Het begon erg vroeg op zaterdagochtend 8 april 2000. Om 06.20 uur vertrok het typhoonbusje vanuit Delft richting Capelle (of is het Nieuwerkerk) aan den IJssel. Vugt, Toon en Ploeg hadden met z’n drieën  genoeg moed om één Scheisse op te halen op Schiphol.
Na een kop koffie samen met Pa en Ma Brants werd koers gezet naar Utrecht. Afgesproken was dat daar om 8.30 verzameld zou worden. 3 Minuten voor half negen belt Ed met de mededeling dat zijn trein om half negen pas vertrekt vanuit Amersfoort. Typhoon op z’n best! Na Utrecht werd nog een stop gemaakt op de Carpoolplek in Huizen waar Dijk en Bergmans zich bij de groep voegden.

Even na tienen aankomst in Sloten, waar de Elfstedentocht zou starten. De eerste actie was het inkopen van twee kratjes bier en chips. Daarna gingen we zonder succes op zoek naar een café om bier koffie te drinken, werd de tocht gestart zonder koffie. Eerst nog een foto maken bij het plaatsnaambord Sloten. Kort daarna werd alsnog een gelegenheid gevonden waar op dat tijdstip op zaterdag al koffie geschonken werd. Na twee koffie en appelgebak werd de tocht voortgezet door het Gaasterland. Op weg van Sloten naar Stavoren staat een monument dat ons herinnerd aan de oorlog tussen de ‘hollanders’ en de ‘friezen’ die in 1345 leidde tot een (afgeslagen) inval van de Hollanders in Friesland. Het eerste kratje werd aangebroken.

In Stavoren teleurstelling over het formaat van het vrouwtje. Toch maar een foto gemaakt. In Hindeloopen was niet veel te beleven. Na de foto werd meteen koers gezet richting Workum. Hier werd een kleine omweg gemaakt om te fierljeppen in it Heidenskip. 10 Typhonianen van over de dertig en twee sweet sixteen meisjes. En wat gebeurt er dan……10 Typhonianen worden door de twee jonge schoonen aan het hardlopen gezet voor een warming up! Na de warming up werd geoefend hoe je met de stok over het water kunt springen. De oefening ging zonder water. Toch werd al snel ontdekt wat de grootste uitdaging is: zorgen dat je edele delen niet beschadigd worden tijdens de sprong in/tegen de stok.

De spanning liep op toen voor het eerst over een stuk water werd gesprongen. Met een aanloop moest met de stok over een stukje water van ca. anderhalve meter gesprongen worden. Tot dan toe bleven alle kleren droog. Droog bleven we ook toen we op een iets hogere schans moesten springen over een stukje water dat nog breder was. Maar de eerste twijfelingen kwamen al aan het licht. Zeker als we keken naar die allergrootste schans met dat 12 meter brede stuk water. Dat was ons uiteindelijke doel. Toen onze charmante meisjes ook nog vertelden dat de stok die daar stond te klein was om de overkant te halen, begonnen sommigen in de openbaarheid aan te kondigen dat ze daar niet wilden springen. Daar werd echter snel korte metten mee gemaakt door en masse te roepen dat diegenen die niet zouden springen alsnog door de anderen in het water zouden worden gegooid. Dat was zelfs voor Dijk voldoende om zich niet meer als drukfeut te gedragen.Teun en Didier waren zo slim om op te bellen dat ze wat later kwamen. Hun aankomst hadden ze exact zo gepland dat ze niet meer het water in hoefden. Het water was 6 graden, maar toch nam iedereen zich voor dat de sprong vanaf de grote schans genomen zou worden. Wel werd er uit voorzorg al wat kleding uitgetrokken. Dat laatste is wellicht het meest schokkende wat had kunnen gebeuren! Er kwamen wel erg veel dikke buiken tevoorschijn. De twee friezinnen wisten niet hoe snel ze weg moesten komen.

Na het fierljeppen snel onder de douche gesprongen. Daarna zijn we snel naar Workum gereden om een late lunch te nuttigen. Het was al rond zessen toen we in Bolsward aankwamen. Daar hebben we bij het stadhuis een staande borrel gehouden.

Toen het te koud werd om de staande borrel voor het Stadhuis van Bolsward voort te zetten, zijn we op weg gegaan naar Harlingen, alwaar we de borrel, het diner en de nachtrust genuttigd zou worden. In het pension probeerden een aantal slapjanussen de gelegenheid te gebruiken om een uurtje plat te gaan, als voorbereiding op de borrel. Dit werd natuurlijk niet geaccepteerd en al snel gingen we te voet op weg naar het centrum van Harlingen. Daar werd snel geinformeerd waar het beste visrestaurant te vinden was. Na de borrel werd van 8.00 uur tot 12.00 ’s avonds een goed diner genuttigd.

Na het diner gingen de echte borrelaars natuurlijk nog tot in de kleine uurtjes door met borrelen. De borrel. werd uiteindelijk afgesloten op de dijk met de resterende flesjes bier uit het busje.

Van de tweede dag (zondag) is alleen de herinnering nog aanwezig m.b.t. het “exces” in Heereveen. Op de één of andere manier was het een aantal clubgenoten gelukt om Sta helemaal over de rooie te krijgen. Dat lukt niet vaak dus een memorabel moment. Stra wilde NIET meer met het busje naar huis, maar ging boos op weg naar het station. Na enig lief aandringen van weer een aantal andere clubbo’s werden we allemaal weer vriendjes.

Toon op de website:

Nog nooit zoveel JC-kroost bij elkaar gezien! Hartstikke leuk, vooral omdat het een (late)avondactiviteit betrof. De koters gedroegen zich allemaal voorbeeldig, ook onderling, wat eveneens gezien het late uur extra knap was. Het plexiglas wijnrek had ook gemakkelijk als stuiterbal gebruikt kunnen worden als het niet op plavuis was geweest, maar dat kon Dirk niet weten. In zekere zin is het ook meer de schuld van het materiaal dat het zich wenst te gedragen als chinees porcelein, hoewel het aantal stukken trouwens nog mee viel. Wijn kon er toch niet meer in bewaard worden! De scherven verdubbelden natuurlijk de feestvreugde en Dirk (die het hardste schrok) was snel getroost. 
Toen de champagne op de aanvang van het nieuwe jaar was aangebroken werd het hoog tijd om wat vuurwerk af te steken. Ik had de bijzondere (en relatief eenvoudige) taak gekregen voor vuurwerk te zorgen, daar waar de anderen hadden bijgedragen in de (enorme) voorraad heerlijke hapjes. Heel toevallig draagt alles wat snel oxideert of anderzins een vlotte exotherme reactie teweegbrengt mijn sterke persoonlijke belangstelling, vandaar dat de klus voor me geknipt was. Ik wilde van de gelegenheid (zijnde de afgelegenheid van de domicile der gastdame en -heer) gebruik maken om de andere gasten deelgenoot te maken in een Interessant Experiment. Na dit uitvoerig voorbereid te hebben, het was immers niet de bedoeling dezelfde gasten in wandelende fakkels te veranderen, werd het contact van de ontsteking via een batterij gesloten. Helaas bleek het experiment zó veilig dat er geen reactie kwam, niet exotherm, niet endotherm en al helemaal niet van het publiek. De reden was waarschijnlijk meerledig: de spanning van de batterij was te laag, de weerstand van het ontstekingssnoer te hoog, de ontsteker defect en/of het kruit te oud. Wat het wel deed was de bezine, die rustig is opgebrand. Ook leuk. 
Gelukkig waren er nog de pijlen om leven in de brouwerij te brengen, danwel leven uit het lichaam te blazen als er niet werd opgepast. De pijlen bleken van uitstekende kwaliteit! Goede aandrijving en vooral goede lading: geen dof plofje met twee lichtkogels maar flinke knal met diverse soorten sterspatten: kort- en langbrandende kogels en vonkspetters. De kracht van de lading bleek vooral toen 1 van de pijlen iets te stevig in de grond bleek te staan: de raket spoot onverrichterzake leeg, en hoewel tot drie keer toe NOGAL luid verzocht afstand te nemen (ik heb van mijn leven nog niet zo hard gegild) leek niemand zich bewust te zijn van de gevolgen, danwel er rekening mee te willen houden. Het groepje toeschouwers verroerde geen vin en bleef op zo’n 10 meter afstand van het naderende spektakel. Gelukkig is ervaring een goede leermeester. Tweede geluk is dat Pieter die zich wat dichterbij bevond er met zijn rug naartoe stond (om een pijl aan te steken was hij gebukt: extra veilig). En een derde geluk was de lading: Een tamelijk een harde knal, maar de lichtkogels waren -hoewel zwaar- net zo “onschuldig” als die van romeinse kaarsen. Vanaf mijn standpunt was het een schitterend schouwspel. De kogels vlogen langs Pieter het groepje in, terwijl ze schaduwen wierpen en silhouetten toonden en zo in een flits een bijzonder fraai spektakel schiepen. Dat evenwel niet voor herhaling vatbaar is, mijns inziens. 

Nadat de kinderen van de schrik waren bekomen en de lilliputters, zoef-de-hazen, tollen, bloemen, fonteinen en tenslotte ook de sterretjes waren opgebrand werd nog even wat TV geranst en daarna in 1 van de heerlijke al dan niet geïmproviseerde bedjes gekropen. De volgende dag werd met de overblijvers ontbeten, en een beetje opgeruimd. Heel veel dank aan Teun en Elke voor de bijzondere gastvrijheid!

Toon op de website:

 Het was niet makkelijk om het allemaal in 1 dag te passen: Actie voor Amnesty International, Typhoon Kerstdiner met voorprogramma en feestje van een Amnesty groepslid. Laten we de laatste maar skippen, dat lukt niet meer…
Verzamelen bij het Rijksmuseum (14:30). Prima, dat gaat nog net als het Amnesty standwerk om 14:00 stopt. Ehmmm… wie moesten nog opgehaald worden?
 

De opkomst ter plaatse was (nog) niet erg groot, maar Gert-Jan had het goed geregeld: een rondleiding! Het was voor de gids en ons even zoeken wie waar was. En daar ving de toer aan. De gids, een Duitser die Nederlandse Kunstgeschiedenis had gestudeerd en uitstekend Nederlands sprak, leidde ons langs eindenloze groepen schuiffelende toeristen naar een klein ogenschijnlijk onbeduidend schilderijtje in een rustige zaal. Daar wees hij op allerlei details in de voor- en achtergrond van het schilderij die allerlei specifieke betekenissen bleken te hebben. Ze werden herhaald in andere schilderijen (daar gingen we weer, voorbij gapende andere bezoekers), en zo kregen de rijen Hollandse Meesters ineens veel meer betekenis en figuurlijke kleur. In de zaal van de Nachtwacht (die helmaal niet over een Nachtwacht gaat) hingen links ervan een Avondmaal van Hals (?) en nog een vergelijkbaar werk. De gids legde uit wat de stijlen van die tijd waren, hoe de schilders al dan niet aan de verwachtingen van de opdrachtgevers moesten voldoen en wat hen bijzonder maakte.
In het zicht van de uitgang namen we tevreden afscheid van de gids en deelde hij ons mee dat hij nu eens lekker ging slapen, na enkel dagen (4, 7..?) op champagne, kaviaar en niks geleefd te hebben.
Het kerstdiner zelf was smakelijk, ik herinner me er evenwel weinig van (behalve dat ik aan het voeteneinde onder de trap zat), wat waarschijnlijk komt omdat ik alleen maar water en cola dronk vanwege mijn chauffeursrol. Het groepje was gegroeid tot een man of 12 weet ik nog wel, best goede opkomst gezien het aantal emigrés.

Michel, Berdine en Anouk hebben gezinsuitbreiding gekregen, en gaan “het leven delen” met Lara, die geboren werd op 12 november 1999. Voor zover bekend gaat alles goed.

Een grote delegatie van het bestuur van de jaarclub zal de bruiloft van de (toekomstige) Bouwmeesters bezoeken. Na een aantal bestuursvergaderingen heeft het bestuur besloten dat een delegatie bestaande uit de voorzitter en de voorzitter, Janssen respectievelijk Ploeg, naar de Californië zal afreizen. De voorzitter van de jaarclub, van ‘t Klooster, zal in Nederland blijven om het reilen en zeilen van de club in de gaten te houden. Het bestuur maakt tevens van de gelegenheid gebruik om een bezoek te brengen aan lid Bergmans. Zijn nieuwe onderkomen in hartje SF downtown zal aan een (borrel-)inspectie onderworpen worden. Het is de bedoeling dat de bestuursdelegatie op vrijdag 17 september vanaf Schiphol uitgezwaaid wordt door de jaarclub (12.30 vertrek vliegtuig, 10.30 inchecken, jaarclub aanwezig: 9.30!). Bij dit uitzwaaien bestaat de mogelijkheid om cadeaux af te geven voor het bruidspaar. Let wel per jaarclubgenoot (plus evt. partner) mag een cadeaux worden meegegeven dat een gewicht heeft van maximaal 200 gram!

Maandag 27 september zal de bestuursdelegatie landen op schiphol. De landing staat gepland voor 07.05 uur. Jaarclubgenoten worden verzocht vanaf 07.00 (stipt!) het bestuur te begroeten! De kosten van deze onderneming gaan natuur HO over de club (met uitzondering van het bestuur en lid Bouwmeester).

Het bestuur

Clubgenoten opgelet!

Adreswijziging!!

Ik heb mijn luxueuze suite te Burlingame vervangen voor een residentie in De Stad. Vanaf vorige week woon ik middenin het Ultieme Hippy Walhalla, Het Epicentrum van Flower Power, de Age of Aquarius, lange haren, tattoo’s en (tegenwoordig) gepiercede organen: Haight-Ashbury!!
Dit nieuwe onderkomen, verslaat in gaafheid zonder moeite saai Londen (zelfs in mistigheid zijn ze onze mindere). Daar neem je die dagelijkse file in en uit De Stad met graagte voor lief!

Tevens wegens te krappe parkeerruimte te koop: ‘85 Ford LTD Country Squire Wagon. Full size wagon, 5.0 V8 (304 cu.in) , PS, PW, CC etc. Wood lining, AT, AM/FM, new brakes & tires, smogged. Comfortable, reliable and luxurious cruiser! (Euro’s en andere Mickey Mouse currencies worden wegens onbetrouwbaarheid niet geaccepteerd)

Emile is 7 juli vader geworden! Tetsuo Martynowicz weegt 3,08 kg en is 0,47 m lang. Met enig rekenwerk kon de redactie nagaan dat alles heel netjes is gegaan…! Tetsuo en Yuko rusten tussen 13:00 en 15:00.

Enkele dagen na het Gala zelf is het Toon eindelijk vergund er enig verslag van te doen, zodat hier zijn relaas werd opgetekend.
Na zijn dame Heleen opgehaald te hebben toog het duo naar het casino. Omdat het evenwel enigzins aan de late kant was geworden, door familiezaken aangaande -en algemene traagheid van- ondergetekende, was er niet veel gelegenheid meer om de enorme bedragen te winnen die de avond zouden bekostigen. Omdat hier evenwel op geanticipeerd was werd zonder dralen en met twee extra passagiers (Hugo de Wit van Sequoia en Anke) naar het hoofddoel afgereisd, zijnde feestlocatie Sociëteit Alcuin.

In eerste instantie bleek aldaar de tap nog enkel leidingwater te leveren, totdat iemand deskundig op betrokken gebied de bollen aangesloten kreeg. Het nog schaarse publiek werd zo alsnog van het begeerde gele vocht voorzien. Weldra vulde de sfeervol aangeklede zaal zich met genodigden. Doordat het podium voor de artiesten ruim was opgezet maakte de rest van de zaal een knusse indruk. Na een redelijk stevige borrel ving het diner aan in de eetzaal. Jaarclub Pit voorzag op uitstekende wijze de gasten van hun maaltijd, onder welker gangen ook de oudst aanwezige (meum casu ipso) in de gelegenheid werd gesteld een dankwoord te richten aan alle aanwezigen en enig licht te werpen op de ontstaansgeschiedenis van de verticale en haar naam. Na de tweede gang werden de speeches wat langdradig en de sfeer enigzins baldadig, tot plezier van de meeste aanwezigen! Toen uiteindelijk de voortzetting van de borrel werd aangekondigd begon het feest echt. Een minstens 7 koppige band “As if” (slag+bas+gitaar+keys+3x vocals) wist de menigte op te zwepen tot wilde dansen. Heleen deed verwoede pogingen haar partner enige klassieke danspassen bij te brengen, tot zijn grote plezier maar zonder succes.
Omdat zowel mijnheer 13e jaars als mevrouw 3e jaars relatief vroeg in de ochtend het meeste van hun energie verspeeld hadden lag men vroeg onder de wol, zodat het Gummi uitgesteld moet worden tot volgend Lustrum, waar hopelijk minder mensen zullen hoeven afzeggen…!
Eindoordeel: supergaaf.

Vugt is al een paar weken onvindbaar! Ongeruste clubgenoten, buren en zelfs zijn broer Jeroen hebben zich de laatste tijd rot gezocht naar de verblijfsplaats van onze (vrijwel) kleinste clubgenoot. Na enkele dagen reeds is aangifte gedaan bij de Delftse politie.

Nadat ook de delftse recherche geen spoor kon ontdekken dat leidde tot de ontdekking van remi’s verblijfsplaats, hebben de webmasters hun toevlucht gezocht bij een waarzegster/helderderziende genaamd Yotyphona! Deze keek in haar glazen bol en vertelde ons dat heer Vugt zich in het Rotterdamse zou bevinden……. niet in de haven maar in een voorstad aan de noordkant en dat hij daar prima verzorgd werd door een of ander schoone!

Dat eenmaal horende ging er een lichtje branden bij de webmasters! Zij hebben vervolgens een paar ochtenden lang de wacht gehouden bij de woning van Petra in Cappelle (a/d IJssel). Op één van die ochtenden (inmiddels twee weken geleden) zijn zij getuige geweest van het feit dat Remi, schijnbaar zonder dwang, geheel vrolijk met twee rondhuppende kinderen (leeftijd ca. 2 en 4) de woning verliet om vervolgens per fiets (met twee kinderzitjes, één aan het stuur een één op de bagagedrager), op weg te gaan naar een dichtbij gelegen opleidingscentrum (kleuterschool).

De webmasters hebben tot nu toe niet gedurfd om dit prille geluk van Remi, Petra en de kinderen te bederven. Maar voor wie Remi echt nodig heeft volgt hier zijn (of eigenlijk Petra’s) adres: Zijpenberg 58 2905 RS CAPELLE a/d IJSSEL 010-2271959

Op initiatief van Bergmans, blijkbaar denkt ie dat men in amerika iets weet van lekker eten (!?), een nieuwe rubriek op de Typhoonpagina’s. Iedereen kan recepten inzenden. Deze zullen door de webmasters worden ge/beproefd. Is dit recept beter dan het recept dat al op de tyhphoonpage staat, dan wordt dit recept gepubliceerd. Bergmans kan dus blij zijn dat ie zelf met dit initiatief is gekomen……komt amerika toch nog een keer aan de beurt!

Helaas heeft Bergmans’ initiatief slechts 2 recepten opgeleverd. Eén van Stephan zelf, en één van Petra.

San Francisco Bay Area famous red wine punch

Ingredients:
1 bottle red wine. (domestic or imported – preferably Californian)
1 bottle fruit punch
1 tray ice cubes

Preparation:
Remove cork from wine, allow to breathe.
Open bottle of punch, and pour down the sink.
Remove ice cubes from tray, and put down garbage disposal. (this sharpens the
disposal blades)
Pour wine into wine glass, and enjoy!
Add more wine if necessary.
(Glass optional).

Onderstaand recept is opgestuurd door Petra Pereira (zie onderstaand artikel over Remi’s verdwijning). De Webmasters hebben het recept getest en in orde gevonden! Het recept is een aanrader, vooral in de winter! Hou er rekening mee dat er nogal wat gas-ontwikkeling-bevorderende ingrediënten in het recept zitten. Maak het liever niet voordat je bijvoorbeeld naar het Theater gaat. Veel eetplezier.

Zuurkoolschotel met witte bonen

Ingredienten:
1 grote pot witte bonen (720 gr) (voor de werkzoekende: het mag ook van 300 gr gedroogde witte bonen die je 12 uur laat weken)
1 laurierblaadje
1/2 theelepel thijm
100 gr vers mager spek in blokjes (volgens mij neem ik altijd “gerookt” ??? Smaakt ook goed.)
2 uien, gesnipperd
520 gr kruidenzuurkool (gewoon bij appie in een zakkie)
2 theelepels paprikapoeder
1/4 ltr vleesbouillon (uit de fles of van blokje)
250 gr tomaten
1,5 dl slagroom
1 rookworst (250 gr)
zout en peper
peterselie

Bereiding:
Bonen uit pot 15 min. verwarmen met thijm en laurier (de gweekte met thijm, laurier en wat zout in 50 min. net gaar koken). Spekblokjes uitbakken en uien in spekvet gouggeel fruiten. Uitgeknepen, losgehaalde kruidenzuurkool toevoegen met paprikapoeder en alles nod eens 2 min. doorfruiten. Vleesbouillon toevoegen en 30 min. laten sudderen. Ondertussen rookworst verwarmen. Vervolgens uitgelekte bonen door zuurkoolmengsel scheppen, samen met ontvelde (neem ik meestal de tijd niet voor), in partjes gesneden tomaten en in schijfjes gesneden rookworst. Tot slot (dus vlak voor je gaat eten, want bovenstaande kan je ook al s’morgens doen of de dag ervoor) de slagroom erdoor roeren en garneren met wat achtergehouden partjes tomaat, schijfjes rookworst en peterselie. (nou, dat schiet er bij mij dus ook meestal bij in…. maar
het gaat om de smaak, niet waar????)

Eet smakelijk !

Het kerstdiner is voor zover bekend unaniem in de smaak gevallen.
Het gezelschap was binnen redelijke termijn na de afgesproken tijd compleet: de bijeenkomst in Nusantara werd helaas al binnen een uur zo verstoord door een groepje ouwe(re) lullen, die maar bleven zeuren over dat we niet zo hard moesten praten omdat ze de ‘conservator’ niet konden verstaan, dat met leede oogen moest worden besloten tot verplaatsing van de borrel naar de Wijnhaven. De fluitjes bier aldaar schoten niet echt op, dus liet men de 0,5 l vazen aanrukken.

Toen om 17:00 uur al een aanzienlijke hoeveelheid bier ter gelegenheid van de geboorte van de Zoon was verzwolgen, bleek dat de club ook hier geen rust was gegund. Aan de gestage instroom studententype’s was welliswaar een eind gekomen, nu echter meenden de dames hun avondjapon te moeten tonen. Een aantal Typhonianen dat überhaupt al minder in staat was geraakt een normale conservatie te voeren viel nu bij de weelderige aanblik helemaal stil. Toen de kwelgeestjes waren verdwenen en de knietjes van X niet meer trilden toog men naar Vlaanderen, waar veel gegeten en en veel gedronken, en weinig maar goed gespeeched werd. Heer B.k kon het niet laten het gesmolten vet van een kaars over serviesgoed, tafel en overbuurmans broek te gieten, een teken dat hij echt even aan een uitje toe was.

Nadat de groep op straat natuurlijk uit elkaar was geraakt en diverse mensen waren wakkergebeld (waaronder C.tr.n en ook H.hm.nn) was het duidelijk dat bij Toon nageborreld werd. Het werd nog een pittig debat over het al of niet noodzakelijke inpruimen of inperziken van de president van de Verenigde Staten der USA. D.d..r was allang samen met M.r..s in slaap gevallen op het bed van Toon, terwijl .d de huisserver down bracht. Als klapstuk werd het de bril van het toilet eens goed gespoeld met frisse urine.

Een weergaloze namiddag..!

Remi’s verslag

We (Stra en ik) togen na een lekker diner naar ’s lands hoofdstad. Gelukkig dat Maarten er al eens in de buurt was geweest, anders hadden we het stulpje van de tortelduifjes nooit gevonden. Nu duurde het gelukkig slechts 45 minuten (vanaf de Piet Hein tunnel – en dat is al gauw 400 meter). We kwamen Dijk tegen en waren op dat moment aardig in de buurt, bleek achteraf. We meenden echter eerst de rest van het Oostelijk havengebied nog even te moeten bekijken.
Auto uiteindelijk geparkeerd bij de F. de Boerstraat (nee, niet Frank). Helaas klompen vergeten, wat een modderzooi dat Amsterdam. Na vijf minuten vonden we de ingang en belden aan. We namen de nog niet uitgepakte bouwlift naar de vierde etage en werden door Mariska verwelkomd: “Konden jullie het goed vinden?” wreef ze ons nog even onder de neus.

Binnen zagen we ook onze grote vrind Thijs en, met de gebruikelijke big smile, Dijk. Die was er al een ruim half uur, vertelde hij relaxed. Met Pieter had de jaarclub zijn laatste afgevaardigde. Ik weet niet of hij nog in Amsterdam wil wonen, na al die moddertroep.
Het appartement van Thijs en Mariska is onberispelijk en het is fraai gelegen (lieslaarzen aanbevolen). Er kan goed geborreld worden en het balkon is ruim. Zaterdag was ook een leuke borrelavond, maar omdat ik de volgende ochtend moest hardlopen, gingen Stra en ik om kwart over een toch weer naar Delft terug. Om twee uur Stra gedropt bij de RolaHola en thuis nog even een echt biertje (met alcohol!).

Zondag nog een half uurtje schoenenpoetsen en niet vergeten volgende keer de klompen mee te nemen.

Remi

Hittnau, 2.11.98

Beste vriend / vriendin

Het is dus zover! De “Fun Winter” kann beginnen!! Nu moet het alleen nog wat
gaan sneeuwen.
Wat is dat dan een Fun Winter zul je je vragen?
Hier is het antwoord:
- 5 maanden vakantie
- een appartement voor 4 personen
- in Verbier (Les 4 Vallées)
Dus wie eens een weekeinde of een week wil komen is hierbij van harte
uitgenodigd.
Mijn adres in Verbier is:

“The Skiing Legend”
Atlantic 115
1936 Verbier
Tel: + 41 / 27 / 771 15 22

Ik ben hier te bereiken van 29.11.98 t/m 5.12.98 en dan vanaf 12.12.98 t/m
30.4.99.

Ik heb misschien niet altijd tijd om met je te gaan skieën omdat ik mijn
diensten als skieleraar ter beschikking heb gesteld voor ESSV (Ecole Suisse
de Ski – Verbier).
Dit is dus de perfekte gelegenheid waar je jaren op gewacht hebt om eindelijk
eens echt te leren skieën! Je kunt me boeken als je les wilt hebben in het
Nederlands en als je iemand zoekt met heel veel geduld. Voor meer informatie
over Verbier kijk toch eens op onze webpage (www.verbier.ch).

Misschien tot in Verbier

Camiel

Ps: Kerst- en verjaardagskaarten (14.2) ook aan bovenstaand adres aub!

Bericht van Didier:

Onder het motto “lang verwacht en toch nog gekomen” mag ik aan jullie voorstellen:
 
 

Moeder en zoontje maken het uitstekend en verblijven nog tot maandag in het ziekenhuis te Sittard (046-4597476). Vader moet helaas thuis slapen.

 Een dankbare papa

Op een aardige stek aan het strand die door Ploeg was uitgekozen, La Cantina nabij de scheveningse haven, werd op 11 oktober de familie Bik welkom geheten, krap een week nadat ze het kikkerlandje waren binnengegaan.

De beide nieuwe vrouwen in het leven van señor Eduardo waren de lange dagen die de verre verwijdering van de evenaar met zich meebrengt nog niet helemaal gewend. Hoewel geen van de clubgenoten erg goed Spaans bleek te spreken was de beheersing van de Nederlandse taal bij de dames heel wat beter. Met het woordenboek erbij wist Verwijmeren enkele patatjes bij Keyra los te bedelen.

Even leek het alsof de eigenaresse van de toko ons geen avondhap wilde voorzetten omdat Typhoon de eenvoudige taak om tot een gezamenlijke beslissing te komen over welke drie gerechten die zouden worden uit welke ieder zou gaan kiezen, teneinde de bediening vlot te laten verlopen, niet tot een goed eind kon brengen. Het was haar een raadsel waarom wij er de voorkeur aan gaven na elkaar geserveerd te worden door onze persoonlijke keus te kunnen maken, liever dan een door een ander opgelegde beperking te moeten ondergaan om op het zelfde moment te kunnen aanvallen.

Evengoed was de maaltijd van onberispelijke kwaliteit. De ondergaande zon in een wolkenloze hemel vormde een prachtige afsluiting!

Op 3 en 4 oktober 1998 vond het JC-weekend plaats. Uit het programma dat door Toon en Gert-Jan werd georganiseerd:

Toon maakt het volgende verslag:

Als Maarten, Jan en Toon bij de Botel aankomen staat Camiel er al 1,5 uur te wachten…. omdat de file die hij verwachtte tussen Zürich en Maastricht was uitgebleven had hij de weg iets sneller dan verwacht afgelegd.
Didier en Ann arriveren daarna, met het verzoek of ze het eerste onderdeel mogen laten vallen om de uitzet voor Damoiseaux Junior te regelen. Wanneer Ed en Stephan er ook bij zijn gekomen vertrekt het gezelschap richting Gulpen, waar een stevige basis gelegd wordt, bestaande uit pannekoeken.
De klimhal blijkt van prima kwaliteit: veel ruimte, 16 m hoog met leuke overhangen. Na een korte instructie mag de eerste proef al worden afgelegd: traverseren op 1 meter. Naderhand leren we elkaar te zekeren en begint de pret goed. Vooral Ed blinkt uit in uithoudingsvermogen. Dit heeft alles te maken met het feit dat hij door Camiel gezekerd werd, die stomweg weigerde te vieren totdat Bik het plafond had bereikt.
Met armspieren die op knallen staan gaat het richting Hoeve Nekum, waar we op een zeer informatieve en interessante uitleg vergast worden. De theorie werd getoetst in een ruimte boven de wijnkelder. Na de proeverij slaat het groepje van 7 Typhonianen een partij wijn in die een veelvoud is van wat de bus met 80 gasten ervoor had aangeschaft.
In Maastricht worden de auto’s weggezet en gaat men dineren. Tijdens het diner vindt de bestuursverkiezing plaats, waarbij Jan, Pieter en Gert verkozen worden. Daarna — uitgaan. Toon wil zich in een vechtpartij mengen maar dat mag niet van Gert. Wel heeft ie sjans van een erg charmant meisje dat op een gegeven moment haar OV kaart laat zien… is in 1980 geboren.
Volgende dag vroeg op (8:30 jawel) met zachtfluwelen kop. MergelGroeven: BIJZONDER gaaf. Een waanzinnige cathedraal, met afwisselend lugubere peilloos diepe catacomben en huiselijke hoekjes. Tjonge, en dat in Nederland. Later op de middag golfen, wat dank zij de uitstekende instructie iedereen goed afgaat (behalve Stra). Eerst leren we de Greep natuurlijk, en vervolgens is het putten kinderspel. Ook het afslaan met een 7 gaat verbazingwekkend makkelijk. En huiswaarts, strak 18:00 uur thuis.

Tijdens het jaarclubweekend in Limburg is nog stel even een jaarclubvergadering gehouden. Toon en Stra hebben de bestuurshamer overgedragen aan Jan, Pieter en Gert-Jan.

Dit trio heeft de bestuursfuncties als volgt verdeeld:

• Gert-Jan: voorzitter
• Pieter: voorzitter
• Jan: voorzitter

Zij wonnen het tijdens de stemming o.a. van een uit Amerika aangekondigde kandidatuur van Bergmans, Bouwmeester en Kwa. Die aanmelding ging als volgt:

New Typhoon Board of DirectorsAls candidaat stellen zich voor;

Campagne
  De Board daagt alle candidaat-bestuurtjes uit voor een wedstrijdje
    body-boarden op de Pacific.
De Huidige Dictatuur stelt zichzelf eveneens en opnieuw formeel kandidaat.

• Verwijmeren (assistent-satraap)
• Dijkstra (regent penetrant)
  

Hun samenzwering streeft de volgende doelen na:

1. Meer gelegenheid om individuen met ongezellige denkbeelden te onderwerpen aan lichte druk.
2. Een grotere (fysieke) stimulans aan leden om in te stemmen met een periodieke overschrijving.
3. De verworven fondsen aanwenden in de strijd tegen zeehondjes, en de rechten van de mens in het algemeen.
4. Een verzwaring van het traject voor zogeheten partners of levensgezellen. Zij dienen de Klasse II Bergmans-test^* te ondergaan alvorens opgenomen te kunnen worden in de JC.
5. Nieuwe selectiemethode voor deelnemers van de Byantycopa speculaaseetkampioenschappen, namelijk aanwijzing.
6. Een halfjaarlijkse loyaliteitsverklaring door alle leden.
7. Geen vis en/of lever op JC diners.
8. Sponsoring van emailverbindingen & ontwikkelen van de virtuele sociëteit

^*1 week Teton Park met Lt. Bergmans

Tijdens een bedrijfsuitje, op 12 september 1997, heeft Toon omstreeks 20:00 uur zijn bril verloren in de golven van het Scheveningse strand. Het ding werd onmiddelijk door de sterkte stroming naar zee getrokken.

Aan Didier, die op dat moment nog in Engeland vertoeft, wordt (via de Typhoon-website) verzocht goed uit te kijken naar een bril die mogelijk op zijn eiland aanspoelt. Als hij binnen een maand nog niet door Didier is gevonden zou het aardig zijn wanneer de JCgenoten in Amerika hun vakantie aan de oostkust benutten om even langs het strand te gaan.

Plaats: Paushuize, Pausdam 10, Utrecht
Jawoord: 16:00 uur
Plaats2: Huize Molenaar, Korte Nieuwstraat 6, Utrecht
Borrel: 19:30
Feest: 21:00

Toon op de Typhoon-website:

Net iets te laat kwam ik aan in Paushuize. Het ja-woord scheen al (werkelijk) uitgesproken te zijn, waarbij vooral Gert de woorden van de voorganger om luid en duidelijk te spreken zodanig ter harte had genomen dat één van de nichtjes spontaan was begonnen te jengelen. Na het fotootje aan de andere kant van het Glas togen de gezelschappen de stad in om zich te voeden en laven. De Echte Intimi, waartoe ikzelf niet bleek te behoren, werden door het bruidspaar gefêteerd op een diner in een chique toko waar later ook de partij zou plaatsvinden. Binnen café Broers, waar wij aten, werd met lichte weemoed teruggedacht aan het JCdiner aldaar waarbij het personeel zódanig nerveus werd van de voorgedragen gezangen die uit het (niettemin afgesloten) aparte zaaltje opstegen, dat zij ons uiteindelijk met lichte aandrang verzochten op te stappen. (Hierbij raakte die keer trouwens niemand gewond). De maaltijd was nu eenvoudig en lekker en niet te duur. Keyra bleek weer heel wat Nederlands bijgeleerd te hebben, en goed onder de duim van pa Bik te zitten.

Even later betraden we de feestruimte; de tafel werd net afgeruimd. Het bruidspaar stond achterin de tuin gelaten de enorme rij wachtenden op te nemen: toen ik op de helft van de avond van hun schijnbare vacance gebruik wilde maken toch even mijn gelukswensen over te brengen bleek dat de bruid nog helemaal niet had gezeten. De felicitatie kon daarom gelukkig geconcentreerd en elementair blijven, en des te gemeender.

Het bruidspaar had bij de uitnodiging duidelijk te kennen gegeven geen prijs te stellen op sketches en dergelijke, en dit had kennelijk grote indruk gemaakt op de overige gasten. Typhoon was de enige groep die het (voortreffelijke) bandje even de mond snoerde om een bondig en kernachtig lied ten gehore te brengen. Het derde couplet van het lied (immer op die inmiddels werkelijk dodelijke melodie) handelde helemaal over het gewraakte verbod. Het op bijzonder goede wijze voorgedragen lied bleek uitstekend in de smaak te vallen. Het gelukkige koppel toonde zich ook sportief en nam de aangeboden cadeaux na een fijn woordje van regent-penetrant Dijkstra met plezier aan. De kurken knalden en de glazen bruisden: de muziek werd steeds inniger en toen mijnheer en mevrouw v. ‘t K. op de dansvloer bijna onontwarbaar in elkaar verstrengeld waren geraakt sloeg de klok 12.. eh 1 uur en was het feest als bij toverslag voorbij. De knusse kluwen was in een taxi gerold voor de huwelijksreis, alle gasten vonden het welletjes, en broodnuchter kon ik de autorit huiswaarts aanvangen met drie frisse (…) passagiers ter afleiding. Prima avond!

De tortelduifjes zelf zijn op dit moment sigarenkelders aan het bezoeken in Cuba.

Na de zeer plezante partij te Reeuwijk, op welk soort het inmiddels gaat wemelen van de kinderen, is Brants weer Oostwaarts gegaan. Vanuit India heeft de Redactie reeds meerdere berichten mogen ontvangen: de electronische bereikbaarheid van Marius is gelukkig uitstekend!
Hoewel het opbouwen van alweer een nieuwe vriendenkring (en darmflora) niet zonder slag of stoot gaat is zijn humeur zoals we van hem gewend zijn uitstekend, en binnenkort verwacht ik dan ook de eerste verhalen van gevechten met olifanten of spectaculaire klimpartijen, of zwemtochten tussen halfgecremeerde lichamen en dat soort dingen.

Plaats: tegenover de Porceleijne Fles, Rotterdamseweg 139
Aanwezig: Vugt, Stra en VerwijmerenEen verslag van Toon: 

De Virgilianen hebben zichzelf overtroffen… een schitterend aangekleed laboratorium, met wel twintig zalen/ zaaltjes die op de meest uiteenlopende en creatieve wijze waren ingericht. Een ruime gang die naar de disco leidde was enkel door een stroboscoop verlicht en gecombineerd met de muren die in Zebrapatronen waren beschilderd leverde dit een tamelijk indrukwekkend desoriënterend effect op. De discoruimte zelf bestond uit verschillende niveaus, waar ruimte genoeg voor was omdat de zaal twee verdiepingen hoog was. Een grote waterval met een enorm debiet zorgde voor verkoeling. De webmaster zelf heeft voornamelijk in de zandbak vertoefd, maar huisgenoten verzekerden hem van de geniale ideeën die op de eerste verdieping (tweede etage) waren uitgevoerd. Zo was er bij voorbeeld een ruimte waar de transparante zuilen vissen bevatte. En het voornaamste van alles: overal veel bier te krijgen, voor wèhnug!

Plaats: Managua, in la Ruta Maya
Tijd: vanaf 20:00 uur
Drank: in overvloed
Band: Salsa !

Jan en Catrin waren op reis in de States. Samen met Stephan en Irina hebben ze Las Vegas bezocht. Bergmans probeerde steeds maar met “kwartjes” een BMW z3 te winnen. Dat lukte niet. 
Samen bezochten ze een show van de “Tap Dogs”.

De volgende dag werden de Hoover dam en Lake Mead bezocht.

- Hoover dam
- Lake Mead

Het kerstdiner vond plaats in Laren.

Het Singermuseum bleek geen naaimachinetentoonstelling te zijn maar wel vol te hangen met schilderwerken van oa tempera, gouache en pastel op papier. Ook de conventionele olie was door Pisarro, Picasso en Renoir gebruikt. Er was ook het een en ander aan driedimensionele expressie te bewonderen, waarvan een gedeelte in de tuin. Naast de tentoongestelde werken die uit de privecollectie van een rijke Amerikaan kwamen (of althans uit dat van zijn bedrijf) was er ook nog een interessante expositie van een Limburgse kunstenaar wiens naam ik helaas vergat. Het interessante was vooral dat er onder meer whisky en advocaat in de sculpturen was verwerkt. Het stuk ‘Na het feest’ dat waarschijnlijk een uitgebluste Typhoniaan voorstelde bestond uit niet veel meer dan een hoofd onder een kussen met daaraan verbonden twee met advocaat gevulde glazen ballen. Wij konden ons zodanig inleven in dit werk dat we er pijn van in de onzen kregen.

Na even voorgeborreld te hebben togen we naar de uitspanning waar we de hap zouden nuttigen. De maaltijd was eenvoudigweg voortreffelijk ! De bediening in de toko (het ‘Oude Dak’ ?) was eveneens zeer naar wens. Alleen Gert had af en toe moeite de aandacht van de serveerster te trekken, maar toen hij grommend zijn tanden liet zien lukte dat toch.

De keuze aan kroegen was echter niet zo groot: nadat we één ervan binnenstapten maakte Pieter een opmerking over de gevorderde leeftijd van de gasten, zodat de lolbroek die ons had begroet de mond werd gesnoerd en we wel weer verdwijnen moesten. De hele avond is overigens zonder vechtpartijen of andere onaangenaamheden verlopen.
Het idee om nog even naar Hilversum te gaan werd niet uitgevoerd, terug naar kroeg 1 waar nog een paar uur is doorgebracht met het fabriceren van een compleet nieuw oeuvre bestaande uit vilt, citroenstamper, aluminiumfolie, tabak en karton.

Op de terugweg heeft de ouwe biemer het goed gehouden: met (volgens de teller) een vaart van tegen de 150 waren Gert, Remi, Jan Stra en Toon weer zo thuis. (Pieter zou bij de familie vanDijk overnachten)

Het volgende diner gaat waarschijnlijk plaatsvinden in Londen, houd u daar vast rekening mee.

Toen de heren Typhonianen op de leeftijd kwamen dat er aan kindern werd gedacht, ontstond het idee om een vaatje te zetten op de eerste Typhoon-zoon. Zoon dus.

Nadat er eerst een typhoon-dochter werd geboren (Anouk Corbeau), kon bij het tweede typhoon-kind dan het vat aangeboden (en geleegd) worden. Dirk Goosen werd geboren tijdens de lustrumreis naar de Etna. Vervolgens is op 9 juli 1997 het beloofde vat (werd een vaatje) aangeboden in Hilvarenbeek.

Kijk hier voor de foto’s

Het is Dijk gelukt om te trouwen!

Didier en Ann waren er ook om het laken te overhandigen. De bruiloft zelf verliep zonder ongeregeldheden, de presentatie van de JC daargelaten. Dijk en Dijk zijn na het feest naar Athena gegaan.

Helaas raakte de snelle woage van Pierre in permanent beveiligde toestand en moest er een sleepwagen bijgehaald worden.

Om 4:00 uur stapten we als zombies bij Camiel in de auto, die ons in twee ritten naar het vliegveld van Catania bracht. De reis terug via Malta was zonder problemen en met schitterend weer (behalve in Amsterdam), hoewel Toon nog een moment bang was dat hij zijn autosleutel kwijt was geraakt. Om 13:00 uur waren de Delftenaren weer thuis. In ieder geval één daarvan is meteen gaan pitten.

De expeditie was zeer geslaagd en bewees wat we al wisten: met een god als Typhoon valt niet te spotten….

(klik hier voor alle foto’s)

(klik hier voor alle foto’s)

De volgende dag, dinsdag, braken we de tent op en verlieten de camping. Ten zuiden van Catania vonden we een camping die voldoende dicht aan zee (0 km) stond naar onze smaak. De stationwagon werd naar Catania teruggereden om ingeleverd te worden. Er werd één tent opgezet om de bagage in te mikken en toen ging de broek uit en namen we een welverdiende duik. Er was een aardige branding waarop we konden bodysurfen. De camping was ook voorzien van een zwembadje met terras, een bar en een barmiepje. De korte route tussen dit terras en het strand werd gedurende de rest van de middag het drukste punt van de omgeving. Hoewel het lieve ding met alle égards die Typhoon kan missen werd behandeld, deed de aanblik van al die lege flessen op de tafeltjes het miepje tenslotte naar de telefoon grijpen voor wat morele steun. Haar vader, die even later langs kwam, zag evenwel dat het goed was en verdween weer geruisloos.  Terwijl de duisternis inviel en de club onvermoeibaar doorstoeide in de golven maakte Jan een schitterende foto van de Etna. Plotseling waren aan de top vuurverschijnselen te zien, te hoog voor een bosbrand zoals we die al verschillende keren hadden gezien: Het is goed mogelijk dat het gloeiende lava regende op de plek waar wij twee nachten ervoor in de krater stonden te turen.

Het avondmaal vond nogal laat plaats in het restaurant van de camping: de in vloekende pasteltinten geschilderde hoge ruimte was behangen met even zo oogstrelende kunst, en behalve ons waren er geen klanten. Er was niet genoeg pasta bolognese meer voor ons allemaal, en toen we biefstuk wilden bleek ook dát niet voldoende in voorraad, zodat we uiteindelijk alles wat nog in huis was hebben laten aanrukken. Het ijs wat als dessert kon worden uitgezocht bleek van voortreffelijke kwaliteit, in nogal schrille tegenstelling tot de wijn die we in wat waterflessen lieten tappen voor bij het strand. Wat we nog de keel kregen deed desondanks zijn werk, en het ene na het andere lied werd aangeheven, tot verbazing en later ergernis van een verzameling Tjechen in campingsmoking die polshoogte kwamen nemen. Om de lui te ontzien verkasten we de vergadering richting branding. Daar ging het nog een hele tijd door tot niemand zich meer een liedtekst kon herinneren. Er restten nog enkele uren voor het nachtelijke vertrek, en daar werd nog even dankbaar gebruik van gemaakt.

(klik hier voor alle foto’s)

Toen was het zover, er werd gepakt. Regenkleding, voedsel, water, bescherming tegen hitte en kou. De stationwagen werd om 23:30 naar het vertrekpunt gereden en de lampen werden tevoorschijn gehaald. Maar de maan bleek zoveel licht te geven dat de lampen nauwelijks nodig waren, anders dan om elkaar te seinen. De route was eenvoudig en zelfs voor vierwielaangedreven voertuigen begaanbaar. Iedere 45 min. werd gepauzeerd, en om de 3 keer lang, onder meer om wat te eten. Het landschap werd steeds spookachtiger, de rotsen grilliger en in de verte was al de pluim zwavelgassen te zien die ons tegemoet waaide en een lichte prikkeling in de keel veroorzaakte. Vooral Thijs begon zich zorgen te maken en vroeg zich af hoe veilig de onderneming wel was. De pluim woei gelukkig net te hoog over om voor werkelijk gevaar te zorgen. Zo nu en dan was duidelijk het knallen van de berg te horen. De groep werd gevolgd door twee honden, die door Remi naderhand Holmes en Watson werden genoemd.Het begon harder te waaien en het werd steeds kouder. Telkens als er nu gepauzeerd ging worden moesten we een beschutte plek naast de weg vinden. In de buurt van de top krulde de weg rond de oosthelling en eindigde op een open plaats (voor zover daar in die kale woestenij sprake van kon zijn) Hier werd voor de laatste keer gerust en begon het wachten op de zonsopgang. Toen die zich aankondigde liepen Thijs en Toon vooruit tussen de lavarotsen… ineens was verderop duidelijk de door een rode gloed verlichte pluim te zien. De spanning en het tempo steeg. Toen het wat lichter werd bleek het nog een steile klim van enkele honderden meters te zijn, waar verwoed aan werd begonnen. Door de haast, honger, hoogte en kou viel het allemaal niet mee. We zagen er uit als spoken, groenbleek met vegen grijze lavastof. Uiteindelijk kwamen we aan de rechterkant op een terras dat grensde aan de Bocca Nuova, de meest actieve krater.

Het woei hier ongenadig hard! Camiel stond te schreeuwen van opwinding en liep naar de bovenwindse kant, waar het NOG harder woei, maar waar tenminste de zwavelwolken niet in je gezicht kwamen. Wat was de krater ontzagwekkend groot, meer dan honderd meter breed en net zo diep, met loodrechte wanden die alle kleuren groen en geel waren. Gevuld met massa’s gassen die opstegen en tussen een spleet over de aangrensende NoordOost krater woeien, en voortdurend weer werden aangevuld. En het allermooiste: met enorme knallen en aansluitend luid sissen klotste zo nu en dan de lava uit de gloeiende gaten op de bodem. Typhoon was niet in zijn beste bui die ochtend! Eén explosie was zo hevig dat we achteruitdeinsden: de lavaspetters kwamen zo hoog als de rand kwamen waar we op stonden…! Uit spleten in de wand steeg ook voortdurend rook op, wat de indruk wekte dat de wand erg poreus was en misschien niet zo stevig.
Na een kwartiertje het gevaar te hebben gelopen in de giffabriek te waaien liepen we benedenwinds richting NO krater, en de weer daaraan grenzende iets hoger gelegen Hoofdkrater. Camiel en Pieter gingen een kijkje in de laatste, een lastig karwei omdat je iedere twee stappen er een terugzakte. De rest probeerde op de helling warm te blijven/worden. Er was nauwelijks beschutting voor de straffe bries, zodat uiteindelijk maar vast een stuk werd afgedaald om in ieder geval in beweging te zijn. Pieter en Camiel volgden even later en vertelden dat ze bijna over de rand waren gewaaid en vooral heel veel rook hadden gezien. Op de open plek werd weer gerust en door sommigen een dutje gedaan.Langs de zuidhelling begon nu de afdaling. Binnen een half uur was het al weer zo warm dat de meesten hun jas uit deden.  We kregen op een gegeven moment een goed uitzicht over de weg die naar beneden kronkelde, zodat werd besloten om de over de links ervan gelegen puinwaaier verder te gaan: Het voordeel van deze route was dat het veel sneller ging en de spieren en knieen minder belastte. We lieten hierbij het onderzoeksstation met de webcamera aan onze rechterkant. Er tekende zich vaag een pad af dat werd gevolgd.
Op een tamelijk steil stuk puin werd weer gerust. Het was er vergeven van de lieveheersbeestjes, maar het uitzicht op het dal waar we de dag ervoor de lavavlakte hadden bewonderd was schitterend. Ook de kleine top die ons doel markeerde was zichtbaar. Maar we hadden nog heel wat meer voor de boeg dan we toen konden vermoeden…

Vanaf deze helling bleek de lavastroom niet zo heel steil te zijn, althans het begin ervan. Toen we er even later rechtsboven langs liepen bleken er toch weer wat afgronden tussen te zitten. Het pad was nu verdwenen maar er waren wel veel voetstappen in het gele zand te zien. Remi verstapte zich hier en blesseerde zijn knie zodanig dat hij met de skistokken van Camiel verder moest.

We wandelden over de brede kam en bereikten de eerste voorziene hindernis. Deze spleet in de kam was de dag ervoor vanuit Zefferana zichbaar geweest en bleek op zich niet de hindernis: De kam eráchter werd een stuk steiler en de op de helling ervan bevonden zich muurvormige obstakels. Besloten werd om via een gat in die muur te passeren. Even later bleek dat toch te steil: door de doornachtige hei kon je ook bijna je handen niet meer gebruiken om te steunen. Het gras was bovendien glad en er lieten gemakkelijk stenen los. Camiel ging met Maarten hoger proberen door te steken en de rest daalde af naar het dal dat de spleet eigenlijk was. Afgesproken werd om via de andere (eerste) kam de weg te bereiken en daar op de auto met Camiel en Maarten te wachten.

Helaas was er niet bepaald sprake van een makkelijk begaanbaar pad op die kam. De begroeing waar het enkele honderden meters ervoor aan ontbrak was hier zo dicht dat je op moest passen elkaar niet kwijt te raken of plotseling in een ravijn te stappen. Na een hoop geploeter in de benauwende hitte en doornstruiken bleek deze kam uit te komen op een afgrond. Er werd iets terug weer afgedaald, waarbij we als apen van boom naar boom slingerden. Veilig bereikten we weer het dal, maar zo begaanbaar als die in het begin was was ie hier niet… Onder een struikachtige boom rustten we weer even. Thijs ging binnen gehoorafstand verder in het nog steeds tamelijk dichtbegroeide dal op verkenning en hoorde uiteindelijk auto’s boven zich. Toen de rest zich bij hem had gevoegd waagde hij een poging om de weg te bereiken, en slaagde daarin. Molto bene! Inmiddels enigzins vermoeid hees het overige gezelschap zich aan boomstammen en takken omhoog, en even later lag iedereen op het asfalt. En in de tweede auto die aankwam bevonden zich onze vriendjes! De uitdrukking op het gezicht van Maarten verried dat ze het zelf ook niet eenvoudig hadden gehad…. De eerste batch werd afgevoerd en 40 minuten later kon Camiel de tweede ophalen.

De rest van de middag hebben we niet veel gedaan. ’s Avonds werd er gegeten in het lokale restaurant, en later bij de tent geborreld.

(klik hier voor alle foto’s) 

De volgende morgen lokte de geur van verse Nescafe iedereen weer uit de tent. Na een gevarieerd ontbijt (met echt fruit=vitamines enzo!! Er bleek toch nog een supermarkt geopend) werd er een verkenning van het aankomstpunt (de zuidhelling) gedaan. Eén auto zou daar gaan achterblijven om aan het eind van de ‘Giro del Etna’ de andere weer op te halen. Gedurende deze klim van slechts een dik uur bleek al hoe zeer de hitte ons parten kon spelen: op het hoogtepunt van de verkenning hing een merkbare geur van aangebakken Typhonianen, die snel gesmoord werd in een laag braadvet factor 20. De lucht was niet te harden, maar gelukkig stond er een lichte bries die de stank verwaaide. Aan de andere kant was het door de wind weer moeilijk om je ‘geurvlag’ (Str’uitdrukking) te plaatsten zonder je schoenen nat te maken. Vanaf deze top was ook een schitterend uitzicht op de Etna zelf, en in het dal een oude, grote (1 x 5 km) lavastroom, waarover (tenminste een deel van) de tocht bedoeld was plaats te gaan vinden. Direct vanaf De Berg leek te toegang te stijl, dus werd geopperd om langs de te bewandelen kam af te dalen en de lava in het dal te volgen. Er waren bezwaren tegen het bewandelen van de lava: ze zou onbegaanbaar en bovendien te warm worden door de zon, en zeker na een nacht klimmen kon het gaan tegenvallen. Besloten werd om het besluit uit te stellen.

Via de heenweg ging het weer neerwaarts in straf tempo, evenwel zeer aandachtig, in verband met de bekende blessures aan de knie. Het middaguur was al verstreken… menig Siciliaan moet zich hebben verbaasd over de idiote tijden waarop touristen zich menen te moeten inspannen. Wij van onze kant vonden de midden in de rimboe opgezette lunchrooms -inclusief stoelen, tafel en kleed- wel weer komisch. Bij de auto werd het vocht en zoutverlies weer aangevuld (Bafje en chips)

Ook het touristich centrum aan de kant van aankomst werd bezocht. Hier was een gebouw te zien dat tijdens de laatste uitbarsting (1993) door lava werd omstroomd. Men had de lava toen het was afgekoeld weer weten weg te hakken, waardoor een mooie doorsnede van zo’n gestolde stroom te zien was. De bovenste halve meter bleek het gevaarlijk scherpe en brosse spul te zijn waarover het zo moeilijk lopen is, maar de rest (3 m in dit geval) was massieve rots, met ‘aders’ en al. Vanuit het dorp ging een kabelbaan naar het onderzoeksstation waar ook de geweldige webcamera staat.

Vlak in de buurt bevonden zich enkele oude kleine kraters (enkele tientallen meters in doorsnee). Wat opviel waren de talloze lieveheersbeestjes die zich onder de stenen verscholen, het is een raadsel waar die van leven. Op deze lava groeit (nog) niets nl.

Terug in Kamp 1 wilden enkelen reeds om 18 uur eten. Het bleek dat de keuken pas om 20 uur opende. Voor Thijs en Toon was dit vroeg genoeg, de rest daalde af naar Zefferana. Daar vonden zij een etablissement waar ze om 19 uur konden bestellen en om 20 uur hun bestelling kregen: Tegen de Tijd dat Thijs en Toon aan hun dessert zaten keerde de rest terug. De verhalen van schommelende tieten konden hen niet van hun overtuigd gelijk brengen… Iedereen probeerde nog wat te slapen.

(klik hier voor alle foto’s)

Om het tweede Lustrum van Typhoon te vieren werd een bezoek gebracht aan de rustplaats van Typhoon, de Etna. Camiel en Jan hadden de organisatie ter hand genomen. 

Om 13:30 uur vertrok ons vliegtuig, van gate D3 te Schiphol: Ploeg, Vugt, Stra en Toon waren met de Biemer van de laatste uit Delft gekomen, Pierre en Thijs hebben gebruik gemaakt van de trein. De Avrojet van Air Malta liet Nederland al gauw achter zich en het prachtige weer zorgde voor een prima uitzicht op onder andere de Alpen en de Golf van Genua, althans voor diegene die bij het raam zaten. Een stief drie uur later landden we al op Malta, wat een hele kunst is want het eiland is zo klein dat er nog maar net een landingsbaan op past. Ten tijde van het boeken van de reis was er geen plaats meer op aansluitende vluchten naar Sicilie, maar enkele weken voor vertrek bleek dat te zijn veranderd: er was nu net genoeg tijd voor een paar peuken, en toen konden we in de volgende Avro stappen. En een half uur na vertrek van het aardige maar dorre Malta waren we in Catania. En vanuit het vliegtuig hadden we ‘m al zien liggen, onze vulkaan! Don Mancare stond ongeduldig ons op te wachten: met de bagage vlotte het echter niet zo.Het was een vrolijk weerzien met de olijke Zwitser! Hij was die ochtend uit Luzern aangekomen en had de omgeving reeds met een gehuurde Clio aan een grondige verkenning onderworpen. Er werd een auto bijgehuurd en Camiel leidde de weg naar de camping te Milo. Het was een beetje een omweg, maar we kwamen er, en even na het snelle invallen van de duisterenis werden de 4 tenten opgeslagen. Hier kwam ‘das helles Licht’ dat De Smet had geleend van kantoor goed van pas. Het restaurant op de camping bleek geopend en de JC was de eerste die aan tafel schoof. De baas van de hele toko kwam zich er persoonlijk van vergewissen dat het ons naar de zin was. Hij bleek ingenomen met onze voorkeur voor de lokale wijn en vertelde dat zijn druiven op lava groeien en dat de wijn daardoor enigzins naar Etna smaakt. We aten ons vol pizza en strompelden weer richting tent. Met het oog op de komende zondag had onze gids al enig elementair proviant gefourageerd, en lurkend aan het belangrijkste deel daarvan werd de rest van de avond doorgebracht. Van deze beestachtige slemppartij is een tijdopname gemaakt. Op deze opname lijkt het net of iedereen een beetje ranzig zit in te kakken met wat warm bier tussen z’n benen, maar dat komt door de paralax en de diffractie. In werkelijkheid is er een orgie van Palermo tot Siracuse gaande waar Bachus nog een puntje aan kan zuigen. (Vanwege het diafragma is dat helaas nauwelijks zichtbaar.)

Camiel, Jan, Maarten en Remi gaan naar Veysonnaz (Quatre Vallées, Zwitserland). Ze nemen ook Catrin mee en twee vriendinnen van haar (Dorit en Andrea).

Er zijn ’s avonds allerlei leuke spellen gespeeld. Onder andere spel waarbij je zonder woorden en geluid een bepaald woord of activiteit moet uitbeelden. Toen Stra ”naaktbaden” moest uitbeelden, hebben we ‘m toen ie ook zijn onderbroek wilde uittrekken maar gestopt.

Tijdens een jaarclubvergadering op 26 april 1988 wordt. Remi gekozen als voorzitter. Hij had twee tegenkandidaten (Ed en Emile), maar die leverden weinig problemen in de gehouden stemming. Voor de rest veel geouwehoer over:

• de das die er eindelijk is gekomen;
• de polo’s die er nog steeds niet zijn;
• te weinig activiteiten.

Op 4 maart schrijft Toon een brief aan Gert-Jan. Hij stelt daarin voor om toch maar eens wat vaart te zetten achter de keuze en aanschaf van een das.

In de brief een nogal verward verhaal over (openbaar)vervoer en hoeveel dat wel niet kost (wsl. naar de cravate-club in Den Haag). Er was blijkbaar nog geen OV-kaart.

Zie hier deze typische Toon-brief.

Na Eindhoven durfde men het aan. Typhoon viert Karnaval in Maastricht. Geslapen werd in Sittard waar naast Karnaval ook vele uren voor de TV werden doorgebracht om Yvonne van Gennip te zien schitteren op de Olympische spelen.
Klik hier voor de laatste instructies voor het vertrek.

Op 30 januari vertrokken 8 Typhonianen naar Oostenrijk voor de eerste Typhoon-wintersport. Gert-Jan en Teun hadden de organisatie op zich genomen en verder gingen ook Remi, Pieter, Ed, Didier, Michel en Thijs mee.

Een verslag van Camiel in het Lustrumboek laat ons lezen:

• bijna iedereen was beginneling, behalve Pieter en Teun;
• basis gelegd voor een goede ski-carriere;
• Thijs botste vaak tegen vrouwen plus hele families;
• Remi deed erg gevaarlijk en roekeloos;
• Remi tegen hek en in greppel, spannend!
• Thijs hebben ze Lisel aangesmeerd.

Er wordt ook nog een ansichtkaart gezonden naar de thuisblijvers.

Tijdens de jaarclubvergadering van 12 december 1987 is de Dascie gekozen en geïnstalleerd. Gert-Jan, Marius, Didier en Camiel hebben er zitting in.

Bergmans dient een voorstel in bij die dascie. Hij pleit ervoor de jc-kleuren (zwart-geel-rood) ook in de das te laten terugkomen. Uit de ondertekening van zijn brief, blijkt overigens dat hij inderdaad op 12 december 1987 is verkozen tot voorzitter van de jaarclub.

Hoe goed er toen ook al naar hem werd geluisterd blijkt natuurlijk wel uit het uiteindelijke resultaat!!!!!!

Op 10 december 1987 vindt weer een clubvergadering plaats. Volgens de agenda zouden voorzitter en secretaris aftreden en nieuw gekozen moeten worden. Er zijn ook aanmeldingen (althans zo meldt de agenda): Bergmans als voorzitter en Marc Heps als secretaris.

In de notulen van die vergadering echter geen woord over een bestuursverkiezing……..

Op 10 december 1987 wordt geluncht met het bestuur van Virgiel. Dat bestaat uit twee delen: het verenigingsbestuur en het sociïeteitsbestuur.

Op 6 november vertrekt Typhoon met 18 personen naar Luxemburg (alleen Ploeg en Heps ontbreken). Een mooi programma. Er wordt gevaren in kano’s vanuit Diekirch en op zondag wordt de vlooienmarkt in Luik bezocht.

Op de heenreis zuipen Remi en Teun te veel Jenever. Didier (één van de chauffeurs) vond dat niet zo heel erg leuk en ging totaal over de rooie. Toen de bus aankwam in Diekirch rolden de heren Vugt en Goosen uit de bus. Die nacht was het erg koud en er werd geslapen in een tent. Vugt en Goosen werden die nacht uit de tent gezet door Bergmans en Pieten. De rest van de nacht werd hun roes uitgeslapen op het camping-toilet. Luxemburg was ook het weekend van uit eten gaan in een restaurant terwijl de penningmeester geen geld bij zich heeft. In dat restaurant bekende Gertus dat ie een salade was:”Je suis un salade!” riep ie tegen de ober toen ie nog wat sla wilde hebben.

Op 1 november 1987 viert Gert-Jan zijn verjaardag. Cadeautjes kochten we ook voor elkaar. Zie dit fantastische cadeau dat Gert-Jan kreeg van Jan Heuthorst, Jan Ploeg en Toon Verwijmeren. De vraag is nu:

• om hoeveel flessen gaat het nu?
• heeft ie de fles(sen) ooit gekregen?

Tijdens de wereldweek in het kader van het 18e lustrum, draag Typhoon bij aan de België-avond. Bergmans leent op de Belgische Ambassade 10 vlaggen en 10 tafelvlaggen. Er wordt een frietkraam geregeld en belgische bieren verkocht.

Bergmans brengt de vlaggen terug naar de ambassade en ze hebben niet door dat er een vlag ontbreekt.

Tijdens de vergadering van 17 september 1987 neemt Ed Bik afscheid als Penningmeester. Hij vindt de fl. 5.100,= omzet in één jaar een teleurstellend resultaat. Stra, die de vorige vergadering reeds gekozen was, wordt Penningmeester. Een hoop gezeik over het te voeren financiële beleid ontstaat na een zeer korte intreerede van Stra.

Brants en Van Cann worden in de reiscie benoemd en gaan een uitje naar Luxemburg organiseren. En Ploeg en Martynowics zijn bezig met de voorbereidingen voor kanraval in Maastricht.

Tijdens een jaarclubvergadering op de Van Hasseltlaan bij Etienne wordt Stra gekozen tot penningmeester.

Tijdens die vergadering is een overzicht opgesteld van de studievoortgang van de heren Typhonianen. Dat overzicht ziet er als volgt uit:

Bergmans 100, Bik 170, Bouwmeester 100, Brants 75, Van Cann onbekend, Corbeau 75, Damoiseaux 100, Dijk 50, Stra 100, Goosen 50, Hesp onbekend, Jansen 50, van ‘t Klooster 60, Kwa onbekend, Martynowicz onbekend, Ploeg onbekend, Schasfoort onbekend, de Smet 96, Verwijmeren onbekend, Van Vugt onbekend.
(de cijfers staan voor het percentage gehaalde tentamens).

Tijdens de vergadering wordt besloten dat Astid Joosten beschermvrouwe van Typhoon moet worden.

Samenvatting: zat worden in een matten-tent, na lang zoeken toch maar gaan eten in een AC (!) restaurant en Stra die zijn verblijf in Australië nog niet vergeten was en een boomerang van Toon kwijt gooide.

Toen Typhoon z’n jaarclublied vol trots op Virgiel ter hore bracht, werd ons al snel gewezen op het feit dat er al een ouderejaars jaarclub was die ook de melodie van Wild Rover gebruikte: jaarclub Take Twelve, waar o.a. Tjerk Wagenaar lid van was. We vonden het een leuk idee om met ze te borrelen om op die manier de boel glad te strijken. Didier deed een poging middels een brief.

Helaas was Take Twelve niet zo enthousiast over zo’n borrel. Brief van 21 maart 1987 werd ons meegedeeld dat men geen tijd had om te borrelen: er moest gestudeerd worden! Jaja……..

D’r is wat vergaderd in die eerste tijd! Op 12 maart 1987 op de agenda o.a.de nieuwe tekst jaarclublied. Het ging vooral over de tweede strofe.

Na die vergadering wordt geborreld met Idee-fix. Onze eerste (van vele) pogingen om een verticale binding aan te gaan. Het zal nog een aantal jaren duren voordat Zebra ontstaat.

De eerste Big Anual Typhoon Cocktail Party wordt georganiseerd.

Voorzichtig zet Typhoon de eerste schreden richting Karnaval. Gestart wordt met Eindhoven.

Op de hooizolder vindt een jaarclubvergadering plaats. Helaas begon de vergadering later dan gepland omdat er een harhandige confrontatie was met een ouderjeaars jaarclub (integreren heet dat). Niet iedereen kwam ongeschonden uit de strijd zodat van de net aangeschafte truien er 5 opnieuw besteld moesten wordeen.
De positie van de voorzitter (Thijs) en secretaris (Toon) komt ter discussie te staan. Ze worden opgevolgd door Didier (voorzitter) en Bergmans (secretaris).

Op Virgiel vindt een groot feest plaats. Oase in Extase. Aan Typhoon de opdracht om een meidenclub uit Rotterdam uit te nodigen. Op dinsdag 18-11 zijn we daarom naar Rotterdam getogen en hebben (natuurlijk) het clubje uitgenodigd met de mooiste vrouwen.

Met z’n allen naar Scheveningen om eens heel chic iut te gaan (aldus Didier). Kledingvoorschrift derhalve: colbert een das en géén gympies.

Op 17 november 1986 vond de officiële inauguratie van de jaarclub plaats op Virgiel. De truco had nog geen truien opgeleverd dus kwam er een kledingvoorschrift van de voorzitter (Thijs): colbert.

Op 6 november vindt de eerste jaarclubvergadering plaats. Het bestuur dat tijdens de KMT is gekozen bestaat uit Thijs (voorzitter), Toon (secretaris), Ed (penningmeester) en Remi (penningmeester b).

De bijeenkomst wordt gehouden bij Ed op het Oude Delft. De avond begint goed want Camiel trakteert op een kratje bier. Hij is jarig op 3 november, zo meldt ie. Pas jaren later (wsl. in 1994) zijn we erachter gekomen dat meneer de Smet de boel flestte. Hij was nl. eigenlijk op 14 februari jarig. Hij heeft jarenlang voor ons zijn verjaardag op 3 november gevierd.

Besloten wordt om op dinsdag- en donderdagavonden met elkaar te eten op Alcuin en op donderdagavond te borrelen. Verdere besluiten met latere gevolgen:

• er wordt een truco geïnstalleerd die de opdracht krijgt om truien te ontwerpen en te laten produceren (Stephan, REmi en Ed).
• er wordt een Axiecie benoemd (Marc Toon, Didier en Teun) die een aantal activiteiten gaat organiseren.

Emile Martynowics had blijkbaar in die begindagen van Typhoon al iets met Japen. Hij ging er jaren later werken en vond er zijn vrouw. Op 17 oktober 1986 schrijft hij een brief aan de werkgroep Japankunde van de Erasmusuniversiteit in Rottedam met het verzoek om de japanse karakters voor Typhoon voor ons uit te tekenen.

Op 31 oktober komt het antwoord met het logo!

Op 23 augustus begon de ontgroeningsperiode bij Virgiel, “de kennismakingstijd”. Gestart werd met een 4 daags kamp in Brielle. Daarna nog 3 dagen full-time op de sociëteit. En dan een weekendje vrij. De volgende twee weken waren er alleen ’s avonds allerlei activiteiten.

Het begon op zaterdagochtend. Met 300 feuten op de fiets van Delft naar Brielle. Daar stonden een aantal tenten reeds klaar. Een tent als sociëteitszaal en twee tenten om te slapen. Maar van slapen kwam niet veel. Veel rust werd ons niet gegund tijdens die eerste week. We leefden op de koffie die Henk Eschendal maakte in een melktuit. Een vieze stoffen draagzak deed dienst als koffiefilter.

Het kamp bestond o.a. uit een nachtelijke dropping en een dagje werken in het duingebied van Oostvoorne.

Aan het einde van die eerste 4 dagen werden zgn. “basisgroepjes”  gevormd. Groepjes van 4 feuten die het goed met elkaar konden vinden. Later tijdens de KMT werden dan 4 basisgroepjes samengevoegd tot een jaarclub.

Een krappe 3 weken na het begin van de KMT, zingt in een hoek van de prestigekelder een groep van 16  KMTers hun jaarclublied. Het “Bijijijijijijij oooooooons….” galmt vele malen tussen de gewelven. De groep zingt met schorre kelen in afwachting van de ondertekening van de grote Bul. Typhoon slaakt zijn eerste kreet. Helemaal Typhoon is het nog niet, want het duurt tot 27 september, als ook feuten Jansen, De Smet, Van Cann en Verwijmeren zich melden bij Virgel voor de NaKMT.

Veel foto’s zijn er niet van die KMT. Bijgaande foto is gemaakt tijdens een eerste foto-sessie van de jaarclub in de TU-wijk. D’r zijn wat kilo’s bijgekomen in de 20 jaren na het nemen van deze foto.

Op 18 augustus barstte de Ontvangstweek (OWEE) in Delft los. Na een flinke ingreep in de sociëteitszaal, waarbij vloer en bar vernieuwd worden, opent Virgiel zijn poorten om de aankomende studenten te laten kennismaken met het (studenten)leven in Delft. En met succes, want een record-aantal feuten meldt zich aan bij Sanctus Virgilius.

Het was 1986. Het jaar van de geboorte van de twaalfde provincie van Nederland (Flevoland). Het jaar van het ongeluk met het ruimteveer Challenger. En in dezelfde maand dat Evert van Benthem voor de tweede keer de Elfstedentocht wint, verlaten zowel de Haïtiaanse president Duvallier (Baby Doc) als president Marcos van de Filipijnen hun vaderland. Enkele weken daarna werd premier Olaf Palme van Zweden vermoord.
Dat er dat jaar veel ellende zou komen hadden we van te voren kunnen weten. 1986 was namelijk het jaar van Halley. De schrikwekkende komeet die één keer per 67 jaar in de buurt van de aarde komt, brengt altijd rampspoed met zich mee. En nog geen 4 weken nadat de ruimtesonde Giotto de komeet tot op een kleine 700 km is genaderd, vindt bij een kerncentrale in Tjernobyl, baij Kiev, een ontploffing plaats in een van de reactorgebouwen. De wereld raakt verschrikt van de grote hoeveelheden radioactief materiaal die in de atmosfeer terecht komen en enorme schade aanrichten.

En in hetzelfde Rusland is het de in 1985 aangetreden partijleider Gorbatsjov die begint met zijn hervormingen: Glasnost en Perestroika. Wellicht toeval, maar ook voor de communisten in Nederland verandert er iets voor de communisten. Voor het eerst sinds lange tijd raken zij hun zetel(s) in de Tweede Kamer kwijt.

Op het moment dat waarschijnlijk de eerste studenten van de lichting 86 een kamer in Delft gaan zoeken, treedt het Tweede Kabinet Lubbers aan. Vlak daarna neemt Wim Kok het roer over van Joop den Uyl.

Duitsland mag zich weer vier jaar ” Vize-Weltmeister” noemen, nadat de Mannschaft in Mexico de finale verliest van Argentinië. Tegen de tijd dat Nederland weer massaal naar het buitenland trekt voor de vakantie, trekt Gorbatsjov een aantal regimenten uit Afghanistan terug, het begin van het einde van de schorsing van Laurentius. Aids krijgt bekendheid in Nederland en Deetman bereidt zich voor op gigantissche bezuinigingen in onderwijs land. En dan……….