Tetsuo Martynowicz geboren

Emile is 7 juli vader geworden! Tetsuo Martynowicz weegt 3,08 kg en is 0,47 m lang. Met enig rekenwerk kon de redactie nagaan dat alles heel netjes is gegaan…! Tetsuo en Yuko rusten tussen 13:00 en 15:00.

Cathelijne Goosen geboren!

Emile trouw Yuko

Brants geeft een feestje en gaat naar India

Na de zeer plezante partij te Reeuwijk, op welk soort het inmiddels gaat wemelen van de kinderen, is Brants weer Oostwaarts gegaan. Vanuit India heeft de Redactie reeds meerdere berichten mogen ontvangen: de electronische bereikbaarheid van Marius is gelukkig uitstekend!
Hoewel het opbouwen van alweer een nieuwe vriendenkring (en darmflora) niet zonder slag of stoot gaat is zijn humeur zoals we van hem gewend zijn uitstekend, en binnenkort verwacht ik dan ook de eerste verhalen van gevechten met olifanten of spectaculaire klimpartijen, of zwemtochten tussen halfgecremeerde lichamen en dat soort dingen.

Etna!

(klik hier voor alle foto’s)

Toen was het zover, er werd gepakt. Regenkleding, voedsel, water, bescherming tegen hitte en kou. De stationwagen werd om 23:30 naar het vertrekpunt gereden en de lampen werden tevoorschijn gehaald. Maar de maan bleek zoveel licht te geven dat de lampen nauwelijks nodig waren, anders dan om elkaar te seinen. De route was eenvoudig en zelfs voor vierwielaangedreven voertuigen begaanbaar. Iedere 45 min. werd gepauzeerd, en om de 3 keer lang, onder meer om wat te eten. Het landschap werd steeds spookachtiger, de rotsen grilliger en in de verte was al de pluim zwavelgassen te zien die ons tegemoet waaide en een lichte prikkeling in de keel veroorzaakte. Vooral Thijs begon zich zorgen te maken en vroeg zich af hoe veilig de onderneming wel was. De pluim woei gelukkig net te hoog over om voor werkelijk gevaar te zorgen. Zo nu en dan was duidelijk het knallen van de berg te horen. De groep werd gevolgd door twee honden, die door Remi naderhand Holmes en Watson werden genoemd.Het begon harder te waaien en het werd steeds kouder. Telkens als er nu gepauzeerd ging worden moesten we een beschutte plek naast de weg vinden. In de buurt van de top krulde de weg rond de oosthelling en eindigde op een open plaats (voor zover daar in die kale woestenij sprake van kon zijn) Hier werd voor de laatste keer gerust en begon het wachten op de zonsopgang. Toen die zich aankondigde liepen Thijs en Toon vooruit tussen de lavarotsen… ineens was verderop duidelijk de door een rode gloed verlichte pluim te zien. De spanning en het tempo steeg. Toen het wat lichter werd bleek het nog een steile klim van enkele honderden meters te zijn, waar verwoed aan werd begonnen. Door de haast, honger, hoogte en kou viel het allemaal niet mee. We zagen er uit als spoken, groenbleek met vegen grijze lavastof. Uiteindelijk kwamen we aan de rechterkant op een terras dat grensde aan de Bocca Nuova, de meest actieve krater.

Het woei hier ongenadig hard! Camiel stond te schreeuwen van opwinding en liep naar de bovenwindse kant, waar het NOG harder woei, maar waar tenminste de zwavelwolken niet in je gezicht kwamen. Wat was de krater ontzagwekkend groot, meer dan honderd meter breed en net zo diep, met loodrechte wanden die alle kleuren groen en geel waren. Gevuld met massa’s gassen die opstegen en tussen een spleet over de aangrensende NoordOost krater woeien, en voortdurend weer werden aangevuld. En het allermooiste: met enorme knallen en aansluitend luid sissen klotste zo nu en dan de lava uit de gloeiende gaten op de bodem. Typhoon was niet in zijn beste bui die ochtend! Eén explosie was zo hevig dat we achteruitdeinsden: de lavaspetters kwamen zo hoog als de rand kwamen waar we op stonden…! Uit spleten in de wand steeg ook voortdurend rook op, wat de indruk wekte dat de wand erg poreus was en misschien niet zo stevig.
Na een kwartiertje het gevaar te hebben gelopen in de giffabriek te waaien liepen we benedenwinds richting NO krater, en de weer daaraan grenzende iets hoger gelegen Hoofdkrater. Camiel en Pieter gingen een kijkje in de laatste, een lastig karwei omdat je iedere twee stappen er een terugzakte. De rest probeerde op de helling warm te blijven/worden. Er was nauwelijks beschutting voor de straffe bries, zodat uiteindelijk maar vast een stuk werd afgedaald om in ieder geval in beweging te zijn. Pieter en Camiel volgden even later en vertelden dat ze bijna over de rand waren gewaaid en vooral heel veel rook hadden gezien. Op de open plek werd weer gerust en door sommigen een dutje gedaan.Langs de zuidhelling begon nu de afdaling. Binnen een half uur was het al weer zo warm dat de meesten hun jas uit deden.  We kregen op een gegeven moment een goed uitzicht over de weg die naar beneden kronkelde, zodat werd besloten om de over de links ervan gelegen puinwaaier verder te gaan: Het voordeel van deze route was dat het veel sneller ging en de spieren en knieen minder belastte. We lieten hierbij het onderzoeksstation met de webcamera aan onze rechterkant. Er tekende zich vaag een pad af dat werd gevolgd.
Op een tamelijk steil stuk puin werd weer gerust. Het was er vergeven van de lieveheersbeestjes, maar het uitzicht op het dal waar we de dag ervoor de lavavlakte hadden bewonderd was schitterend. Ook de kleine top die ons doel markeerde was zichtbaar. Maar we hadden nog heel wat meer voor de boeg dan we toen konden vermoeden…

Vanaf deze helling bleek de lavastroom niet zo heel steil te zijn, althans het begin ervan. Toen we er even later rechtsboven langs liepen bleken er toch weer wat afgronden tussen te zitten. Het pad was nu verdwenen maar er waren wel veel voetstappen in het gele zand te zien. Remi verstapte zich hier en blesseerde zijn knie zodanig dat hij met de skistokken van Camiel verder moest.

We wandelden over de brede kam en bereikten de eerste voorziene hindernis. Deze spleet in de kam was de dag ervoor vanuit Zefferana zichbaar geweest en bleek op zich niet de hindernis: De kam eráchter werd een stuk steiler en de op de helling ervan bevonden zich muurvormige obstakels. Besloten werd om via een gat in die muur te passeren. Even later bleek dat toch te steil: door de doornachtige hei kon je ook bijna je handen niet meer gebruiken om te steunen. Het gras was bovendien glad en er lieten gemakkelijk stenen los. Camiel ging met Maarten hoger proberen door te steken en de rest daalde af naar het dal dat de spleet eigenlijk was. Afgesproken werd om via de andere (eerste) kam de weg te bereiken en daar op de auto met Camiel en Maarten te wachten.

Helaas was er niet bepaald sprake van een makkelijk begaanbaar pad op die kam. De begroeing waar het enkele honderden meters ervoor aan ontbrak was hier zo dicht dat je op moest passen elkaar niet kwijt te raken of plotseling in een ravijn te stappen. Na een hoop geploeter in de benauwende hitte en doornstruiken bleek deze kam uit te komen op een afgrond. Er werd iets terug weer afgedaald, waarbij we als apen van boom naar boom slingerden. Veilig bereikten we weer het dal, maar zo begaanbaar als die in het begin was was ie hier niet… Onder een struikachtige boom rustten we weer even. Thijs ging binnen gehoorafstand verder in het nog steeds tamelijk dichtbegroeide dal op verkenning en hoorde uiteindelijk auto’s boven zich. Toen de rest zich bij hem had gevoegd waagde hij een poging om de weg te bereiken, en slaagde daarin. Molto bene! Inmiddels enigzins vermoeid hees het overige gezelschap zich aan boomstammen en takken omhoog, en even later lag iedereen op het asfalt. En in de tweede auto die aankwam bevonden zich onze vriendjes! De uitdrukking op het gezicht van Maarten verried dat ze het zelf ook niet eenvoudig hadden gehad…. De eerste batch werd afgevoerd en 40 minuten later kon Camiel de tweede ophalen.

De rest van de middag hebben we niet veel gedaan. ’s Avonds werd er gegeten in het lokale restaurant, en later bij de tent geborreld.

Voorbereiding op de klim naar de Etna

(klik hier voor alle foto’s) 

De volgende morgen lokte de geur van verse Nescafe iedereen weer uit de tent. Na een gevarieerd ontbijt (met echt fruit=vitamines enzo!! Er bleek toch nog een supermarkt geopend) werd er een verkenning van het aankomstpunt (de zuidhelling) gedaan. Eén auto zou daar gaan achterblijven om aan het eind van de ‘Giro del Etna’ de andere weer op te halen. Gedurende deze klim van slechts een dik uur bleek al hoe zeer de hitte ons parten kon spelen: op het hoogtepunt van de verkenning hing een merkbare geur van aangebakken Typhonianen, die snel gesmoord werd in een laag braadvet factor 20. De lucht was niet te harden, maar gelukkig stond er een lichte bries die de stank verwaaide. Aan de andere kant was het door de wind weer moeilijk om je ‘geurvlag’ (Str’uitdrukking) te plaatsten zonder je schoenen nat te maken. Vanaf deze top was ook een schitterend uitzicht op de Etna zelf, en in het dal een oude, grote (1 x 5 km) lavastroom, waarover (tenminste een deel van) de tocht bedoeld was plaats te gaan vinden. Direct vanaf De Berg leek te toegang te stijl, dus werd geopperd om langs de te bewandelen kam af te dalen en de lava in het dal te volgen. Er waren bezwaren tegen het bewandelen van de lava: ze zou onbegaanbaar en bovendien te warm worden door de zon, en zeker na een nacht klimmen kon het gaan tegenvallen. Besloten werd om het besluit uit te stellen.

Via de heenweg ging het weer neerwaarts in straf tempo, evenwel zeer aandachtig, in verband met de bekende blessures aan de knie. Het middaguur was al verstreken… menig Siciliaan moet zich hebben verbaasd over de idiote tijden waarop touristen zich menen te moeten inspannen. Wij van onze kant vonden de midden in de rimboe opgezette lunchrooms -inclusief stoelen, tafel en kleed- wel weer komisch. Bij de auto werd het vocht en zoutverlies weer aangevuld (Bafje en chips)

Ook het touristich centrum aan de kant van aankomst werd bezocht. Hier was een gebouw te zien dat tijdens de laatste uitbarsting (1993) door lava werd omstroomd. Men had de lava toen het was afgekoeld weer weten weg te hakken, waardoor een mooie doorsnede van zo’n gestolde stroom te zien was. De bovenste halve meter bleek het gevaarlijk scherpe en brosse spul te zijn waarover het zo moeilijk lopen is, maar de rest (3 m in dit geval) was massieve rots, met ‘aders’ en al. Vanuit het dorp ging een kabelbaan naar het onderzoeksstation waar ook de geweldige webcamera staat.

Vlak in de buurt bevonden zich enkele oude kleine kraters (enkele tientallen meters in doorsnee). Wat opviel waren de talloze lieveheersbeestjes die zich onder de stenen verscholen, het is een raadsel waar die van leven. Op deze lava groeit (nog) niets nl.

Terug in Kamp 1 wilden enkelen reeds om 18 uur eten. Het bleek dat de keuken pas om 20 uur opende. Voor Thijs en Toon was dit vroeg genoeg, de rest daalde af naar Zefferana. Daar vonden zij een etablissement waar ze om 19 uur konden bestellen en om 20 uur hun bestelling kregen: Tegen de Tijd dat Thijs en Toon aan hun dessert zaten keerde de rest terug. De verhalen van schommelende tieten konden hen niet van hun overtuigd gelijk brengen… Iedereen probeerde nog wat te slapen.

De das!

Tijdens de jaarclubvergadering van 12 december 1987 is de Dascie gekozen en geïnstalleerd. Gert-Jan, Marius, Didier en Camiel hebben er zitting in.

Bergmans dient een voorstel in bij die dascie. Hij pleit ervoor de jc-kleuren (zwart-geel-rood) ook in de das te laten terugkomen. Uit de ondertekening van zijn brief, blijkt overigens dat hij inderdaad op 12 december 1987 is verkozen tot voorzitter van de jaarclub.

Hoe goed er toen ook al naar hem werd geluisterd blijkt natuurlijk wel uit het uiteindelijke resultaat!!!!!!

Biantycopa nr. 1

De eerste Big Anual Typhoon Cocktail Party wordt georganiseerd.

Het Typhoon-logo

Emile Martynowics had blijkbaar in die begindagen van Typhoon al iets met Japen. Hij ging er jaren later werken en vond er zijn vrouw. Op 17 oktober 1986 schrijft hij een brief aan de werkgroep Japankunde van de Erasmusuniversiteit in Rottedam met het verzoek om de japanse karakters voor Typhoon voor ons uit te tekenen.

Op 31 oktober komt het antwoord met het logo!

1986

Het was 1986. Het jaar van de geboorte van de twaalfde provincie van Nederland (Flevoland). Het jaar van het ongeluk met het ruimteveer Challenger. En in dezelfde maand dat Evert van Benthem voor de tweede keer de Elfstedentocht wint, verlaten zowel de Haïtiaanse president Duvallier (Baby Doc) als president Marcos van de Filipijnen hun vaderland. Enkele weken daarna werd premier Olaf Palme van Zweden vermoord.
Dat er dat jaar veel ellende zou komen hadden we van te voren kunnen weten. 1986 was namelijk het jaar van Halley. De schrikwekkende komeet die één keer per 67 jaar in de buurt van de aarde komt, brengt altijd rampspoed met zich mee. En nog geen 4 weken nadat de ruimtesonde Giotto de komeet tot op een kleine 700 km is genaderd, vindt bij een kerncentrale in Tjernobyl, baij Kiev, een ontploffing plaats in een van de reactorgebouwen. De wereld raakt verschrikt van de grote hoeveelheden radioactief materiaal die in de atmosfeer terecht komen en enorme schade aanrichten.

En in hetzelfde Rusland is het de in 1985 aangetreden partijleider Gorbatsjov die begint met zijn hervormingen: Glasnost en Perestroika. Wellicht toeval, maar ook voor de communisten in Nederland verandert er iets voor de communisten. Voor het eerst sinds lange tijd raken zij hun zetel(s) in de Tweede Kamer kwijt.

Op het moment dat waarschijnlijk de eerste studenten van de lichting 86 een kamer in Delft gaan zoeken, treedt het Tweede Kabinet Lubbers aan. Vlak daarna neemt Wim Kok het roer over van Joop den Uyl.

Duitsland mag zich weer vier jaar ” Vize-Weltmeister” noemen, nadat de Mannschaft in Mexico de finale verliest van Argentinië. Tegen de tijd dat Nederland weer massaal naar het buitenland trekt voor de vakantie, trekt Gorbatsjov een aantal regimenten uit Afghanistan terug, het begin van het einde van de schorsing van Laurentius. Aids krijgt bekendheid in Nederland en Deetman bereidt zich voor op gigantissche bezuinigingen in onderwijs land. En dan……….