Voorbereidingen Typhoon op Vlieland

In bovenstaande sfeervolle lokatie op Vlieland zal een deel van de jaarclub het begin van het jaar 2002 vieren. Vanaf zaterdag 29 december staat dit oud boerderijtje tot onze beschikking. Gelegen aan de rand van de waddendijk en onder de vuurtoren. Het verblijf kan ca. 40 personen herbergen, dus als er nog liefhebbers zijn. Bekenden van de club (niet-jaarclubgenoten) zijn ook welkom. Waarschuw hen dan wel, want Bergmans zal aanwezig zijn!
www.vlieland.net
http://212.79.228.72/twestendt.html

Het programma zal zeer veel vrijheden bevatten (nieuw voor Typhoon). Wel zal één van de avonden een literair onderdeel bevatten. Dan zal eenieder een gedicht moeten voordragen. Bijvoorbeeld eentje van Slauerhoff. Deze verbleef in zijn middelbare schooltijd enkele maanden op Vlieland om bij te komen van gezondheidsproblemen (astma/ bronchitis).

Alleen in mijn gedichten kan ik wonen,
Nooit vond ik ergens anders onderdak;
Voor de eigen haard gevoelde ik nooit een zwak,
Een tent werd door den stormwind meegenomen.

Alleen in mijn gedichten kan ik wonen.
Zolang ik weet dat ik in wildernis,
In steppen, stad en woud dat onderkomen
Kan vinden, deert mij geen bekommernis.

Het zal lang duren, maar de tijd zal komen
Dat voor den nacht mij de oude kracht ontbreekt
En tevergeefs om zachte woorden smeekt,
Waarmee ‘k weleer kon bouwen, en de aarde
Mij bergen moet en ik mij neerbuig naar de
Plek waar mijn graf in ‘t donker openbreekt.

Kerstdiner 2000: Utrecht

15:00 Ontvangst met bier in Stadskasteel Oudaen, Oude Gracht 99, 030 2311864. Makkelijk te vinden vanuit Hoogcatherijne naar centrum lopen, over de markt (vredenburg) door steegje naar Oude Gracht.
15:30 Vertrek te voet naar volgende activiteit.
16:00 Echte Utregse culturele actie. Rondleiding door Centraal Museum over Rietveld en Dick Bruna, Agnietenstraat 1, 030 2362362
18:00 Borrel ergens in een kroeg in Utreg
19:00 Kerstdiner in Polman’s Huis (oude Heren Sociëteit), Keistraat 2, 030 2313368
22:30 Borrel elders in de pauselijke stad
Parkeertip: Paardenveld, kroonstraat 9, 030 2331314. NB let op sluitingstijden van parkeergarages.
Opzoeken van adressen : http://www.locatienet.nl/
Weg kwijt geraakt: bel Gert

Jaarclubweekend 2000 Elfstedentocht

Het begon erg vroeg op zaterdagochtend 8 april 2000. Om 06.20 uur vertrok het typhoonbusje vanuit Delft richting Capelle (of is het Nieuwerkerk) aan den IJssel. Vugt, Toon en Ploeg hadden met z’n drieën  genoeg moed om één Scheisse op te halen op Schiphol.
Na een kop koffie samen met Pa en Ma Brants werd koers gezet naar Utrecht. Afgesproken was dat daar om 8.30 verzameld zou worden. 3 Minuten voor half negen belt Ed met de mededeling dat zijn trein om half negen pas vertrekt vanuit Amersfoort. Typhoon op z’n best! Na Utrecht werd nog een stop gemaakt op de Carpoolplek in Huizen waar Dijk en Bergmans zich bij de groep voegden.

Even na tienen aankomst in Sloten, waar de Elfstedentocht zou starten. De eerste actie was het inkopen van twee kratjes bier en chips. Daarna gingen we zonder succes op zoek naar een café om bier koffie te drinken, werd de tocht gestart zonder koffie. Eerst nog een foto maken bij het plaatsnaambord Sloten. Kort daarna werd alsnog een gelegenheid gevonden waar op dat tijdstip op zaterdag al koffie geschonken werd. Na twee koffie en appelgebak werd de tocht voortgezet door het Gaasterland. Op weg van Sloten naar Stavoren staat een monument dat ons herinnerd aan de oorlog tussen de ‘hollanders’ en de ‘friezen’ die in 1345 leidde tot een (afgeslagen) inval van de Hollanders in Friesland. Het eerste kratje werd aangebroken.

In Stavoren teleurstelling over het formaat van het vrouwtje. Toch maar een foto gemaakt. In Hindeloopen was niet veel te beleven. Na de foto werd meteen koers gezet richting Workum. Hier werd een kleine omweg gemaakt om te fierljeppen in it Heidenskip. 10 Typhonianen van over de dertig en twee sweet sixteen meisjes. En wat gebeurt er dan……10 Typhonianen worden door de twee jonge schoonen aan het hardlopen gezet voor een warming up! Na de warming up werd geoefend hoe je met de stok over het water kunt springen. De oefening ging zonder water. Toch werd al snel ontdekt wat de grootste uitdaging is: zorgen dat je edele delen niet beschadigd worden tijdens de sprong in/tegen de stok.

De spanning liep op toen voor het eerst over een stuk water werd gesprongen. Met een aanloop moest met de stok over een stukje water van ca. anderhalve meter gesprongen worden. Tot dan toe bleven alle kleren droog. Droog bleven we ook toen we op een iets hogere schans moesten springen over een stukje water dat nog breder was. Maar de eerste twijfelingen kwamen al aan het licht. Zeker als we keken naar die allergrootste schans met dat 12 meter brede stuk water. Dat was ons uiteindelijke doel. Toen onze charmante meisjes ook nog vertelden dat de stok die daar stond te klein was om de overkant te halen, begonnen sommigen in de openbaarheid aan te kondigen dat ze daar niet wilden springen. Daar werd echter snel korte metten mee gemaakt door en masse te roepen dat diegenen die niet zouden springen alsnog door de anderen in het water zouden worden gegooid. Dat was zelfs voor Dijk voldoende om zich niet meer als drukfeut te gedragen.Teun en Didier waren zo slim om op te bellen dat ze wat later kwamen. Hun aankomst hadden ze exact zo gepland dat ze niet meer het water in hoefden. Het water was 6 graden, maar toch nam iedereen zich voor dat de sprong vanaf de grote schans genomen zou worden. Wel werd er uit voorzorg al wat kleding uitgetrokken. Dat laatste is wellicht het meest schokkende wat had kunnen gebeuren! Er kwamen wel erg veel dikke buiken tevoorschijn. De twee friezinnen wisten niet hoe snel ze weg moesten komen.

Na het fierljeppen snel onder de douche gesprongen. Daarna zijn we snel naar Workum gereden om een late lunch te nuttigen. Het was al rond zessen toen we in Bolsward aankwamen. Daar hebben we bij het stadhuis een staande borrel gehouden.

Toen het te koud werd om de staande borrel voor het Stadhuis van Bolsward voort te zetten, zijn we op weg gegaan naar Harlingen, alwaar we de borrel, het diner en de nachtrust genuttigd zou worden. In het pension probeerden een aantal slapjanussen de gelegenheid te gebruiken om een uurtje plat te gaan, als voorbereiding op de borrel. Dit werd natuurlijk niet geaccepteerd en al snel gingen we te voet op weg naar het centrum van Harlingen. Daar werd snel geinformeerd waar het beste visrestaurant te vinden was. Na de borrel werd van 8.00 uur tot 12.00 ’s avonds een goed diner genuttigd.

Na het diner gingen de echte borrelaars natuurlijk nog tot in de kleine uurtjes door met borrelen. De borrel. werd uiteindelijk afgesloten op de dijk met de resterende flesjes bier uit het busje.

Van de tweede dag (zondag) is alleen de herinnering nog aanwezig m.b.t. het “exces” in Heereveen. Op de één of andere manier was het een aantal clubgenoten gelukt om Sta helemaal over de rooie te krijgen. Dat lukt niet vaak dus een memorabel moment. Stra wilde NIET meer met het busje naar huis, maar ging boos op weg naar het station. Na enig lief aandringen van weer een aantal andere clubbo’s werden we allemaal weer vriendjes.

Kerstdiner 1999: Amsterdam

Toon op de website:

 Het was niet makkelijk om het allemaal in 1 dag te passen: Actie voor Amnesty International, Typhoon Kerstdiner met voorprogramma en feestje van een Amnesty groepslid. Laten we de laatste maar skippen, dat lukt niet meer…
Verzamelen bij het Rijksmuseum (14:30). Prima, dat gaat nog net als het Amnesty standwerk om 14:00 stopt. Ehmmm… wie moesten nog opgehaald worden?
 

De opkomst ter plaatse was (nog) niet erg groot, maar Gert-Jan had het goed geregeld: een rondleiding! Het was voor de gids en ons even zoeken wie waar was. En daar ving de toer aan. De gids, een Duitser die Nederlandse Kunstgeschiedenis had gestudeerd en uitstekend Nederlands sprak, leidde ons langs eindenloze groepen schuiffelende toeristen naar een klein ogenschijnlijk onbeduidend schilderijtje in een rustige zaal. Daar wees hij op allerlei details in de voor- en achtergrond van het schilderij die allerlei specifieke betekenissen bleken te hebben. Ze werden herhaald in andere schilderijen (daar gingen we weer, voorbij gapende andere bezoekers), en zo kregen de rijen Hollandse Meesters ineens veel meer betekenis en figuurlijke kleur. In de zaal van de Nachtwacht (die helmaal niet over een Nachtwacht gaat) hingen links ervan een Avondmaal van Hals (?) en nog een vergelijkbaar werk. De gids legde uit wat de stijlen van die tijd waren, hoe de schilders al dan niet aan de verwachtingen van de opdrachtgevers moesten voldoen en wat hen bijzonder maakte.
In het zicht van de uitgang namen we tevreden afscheid van de gids en deelde hij ons mee dat hij nu eens lekker ging slapen, na enkel dagen (4, 7..?) op champagne, kaviaar en niks geleefd te hebben.
Het kerstdiner zelf was smakelijk, ik herinner me er evenwel weinig van (behalve dat ik aan het voeteneinde onder de trap zat), wat waarschijnlijk komt omdat ik alleen maar water en cola dronk vanwege mijn chauffeursrol. Het groepje was gegroeid tot een man of 12 weet ik nog wel, best goede opkomst gezien het aantal emigrés.

Kerstdiner 1998

Het kerstdiner is voor zover bekend unaniem in de smaak gevallen.
Het gezelschap was binnen redelijke termijn na de afgesproken tijd compleet: de bijeenkomst in Nusantara werd helaas al binnen een uur zo verstoord door een groepje ouwe(re) lullen, die maar bleven zeuren over dat we niet zo hard moesten praten omdat ze de ‘conservator’ niet konden verstaan, dat met leede oogen moest worden besloten tot verplaatsing van de borrel naar de Wijnhaven. De fluitjes bier aldaar schoten niet echt op, dus liet men de 0,5 l vazen aanrukken.

Toen om 17:00 uur al een aanzienlijke hoeveelheid bier ter gelegenheid van de geboorte van de Zoon was verzwolgen, bleek dat de club ook hier geen rust was gegund. Aan de gestage instroom studententype’s was welliswaar een eind gekomen, nu echter meenden de dames hun avondjapon te moeten tonen. Een aantal Typhonianen dat überhaupt al minder in staat was geraakt een normale conservatie te voeren viel nu bij de weelderige aanblik helemaal stil. Toen de kwelgeestjes waren verdwenen en de knietjes van X niet meer trilden toog men naar Vlaanderen, waar veel gegeten en en veel gedronken, en weinig maar goed gespeeched werd. Heer B.k kon het niet laten het gesmolten vet van een kaars over serviesgoed, tafel en overbuurmans broek te gieten, een teken dat hij echt even aan een uitje toe was.

Nadat de groep op straat natuurlijk uit elkaar was geraakt en diverse mensen waren wakkergebeld (waaronder C.tr.n en ook H.hm.nn) was het duidelijk dat bij Toon nageborreld werd. Het werd nog een pittig debat over het al of niet noodzakelijke inpruimen of inperziken van de president van de Verenigde Staten der USA. D.d..r was allang samen met M.r..s in slaap gevallen op het bed van Toon, terwijl .d de huisserver down bracht. Als klapstuk werd het de bril van het toilet eens goed gespoeld met frisse urine.

Een weergaloze namiddag..!

Oude liefde roest niet

Op 3 en 4 oktober 1998 vond het JC-weekend plaats. Uit het programma dat door Toon en Gert-Jan werd georganiseerd:

Hoe laat verzamelen we ?		1998-10-03, 11:30
Waar verzamelen we?		Op de Hotelboot in Maastricht Maasboulevard 95, tel 043-3219023 (ons logeeradres)
Wat gaan we doen ?		Klimmen kletteren en abseilen ! Wijnbekijken en natuuuurlijk -proeven ! Door eindeloze grotten dwalen !! Aan ons netwerk werken (Golfen) …en tussendoor genoeg eten en drinken om dit allemaal vol te houden.
Wat moet je meenemen ?		toiletspullen makkelijk vallende kleding (??) & gympen o.i.d. voor klimgebeuren vest/trui/jas en stevig schoeisel voor de grotten hete aardappel voor de fairway 125,- (voor degene die 100,- aanbetaald hebben, anders 225,-)
Wanneer mogen we weer eindelijk naar huis?		Zondag 15:00

Toon maakt het volgende verslag:

Als Maarten, Jan en Toon bij de Botel aankomen staat Camiel er al 1,5 uur te wachten…. omdat de file die hij verwachtte tussen Zürich en Maastricht was uitgebleven had hij de weg iets sneller dan verwacht afgelegd.
Didier en Ann arriveren daarna, met het verzoek of ze het eerste onderdeel mogen laten vallen om de uitzet voor Damoiseaux Junior te regelen. Wanneer Ed en Stephan er ook bij zijn gekomen vertrekt het gezelschap richting Gulpen, waar een stevige basis gelegd wordt, bestaande uit pannekoeken.
De klimhal blijkt van prima kwaliteit: veel ruimte, 16 m hoog met leuke overhangen. Na een korte instructie mag de eerste proef al worden afgelegd: traverseren op 1 meter. Naderhand leren we elkaar te zekeren en begint de pret goed. Vooral Ed blinkt uit in uithoudingsvermogen. Dit heeft alles te maken met het feit dat hij door Camiel gezekerd werd, die stomweg weigerde te vieren totdat Bik het plafond had bereikt.
Met armspieren die op knallen staan gaat het richting Hoeve Nekum, waar we op een zeer informatieve en interessante uitleg vergast worden. De theorie werd getoetst in een ruimte boven de wijnkelder. Na de proeverij slaat het groepje van 7 Typhonianen een partij wijn in die een veelvoud is van wat de bus met 80 gasten ervoor had aangeschaft.
In Maastricht worden de auto’s weggezet en gaat men dineren. Tijdens het diner vindt de bestuursverkiezing plaats, waarbij Jan, Pieter en Gert verkozen worden. Daarna — uitgaan. Toon wil zich in een vechtpartij mengen maar dat mag niet van Gert. Wel heeft ie sjans van een erg charmant meisje dat op een gegeven moment haar OV kaart laat zien… is in 1980 geboren.
Volgende dag vroeg op (8:30 jawel) met zachtfluwelen kop. MergelGroeven: BIJZONDER gaaf. Een waanzinnige cathedraal, met afwisselend lugubere peilloos diepe catacomben en huiselijke hoekjes. Tjonge, en dat in Nederland. Later op de middag golfen, wat dank zij de uitstekende instructie iedereen goed afgaat (behalve Stra). Eerst leren we de Greep natuurlijk, en vervolgens is het putten kinderspel. Ook het afslaan met een 7 gaat verbazingwekkend makkelijk. En huiswaarts, strak 18:00 uur thuis.

Kerstdiner

Het kerstdiner vond plaats in Laren.

Het Singermuseum bleek geen naaimachinetentoonstelling te zijn maar wel vol te hangen met schilderwerken van oa tempera, gouache en pastel op papier. Ook de conventionele olie was door Pisarro, Picasso en Renoir gebruikt. Er was ook het een en ander aan driedimensionele expressie te bewonderen, waarvan een gedeelte in de tuin. Naast de tentoongestelde werken die uit de privecollectie van een rijke Amerikaan kwamen (of althans uit dat van zijn bedrijf) was er ook nog een interessante expositie van een Limburgse kunstenaar wiens naam ik helaas vergat. Het interessante was vooral dat er onder meer whisky en advocaat in de sculpturen was verwerkt. Het stuk ‘Na het feest’ dat waarschijnlijk een uitgebluste Typhoniaan voorstelde bestond uit niet veel meer dan een hoofd onder een kussen met daaraan verbonden twee met advocaat gevulde glazen ballen. Wij konden ons zodanig inleven in dit werk dat we er pijn van in de onzen kregen.

Na even voorgeborreld te hebben togen we naar de uitspanning waar we de hap zouden nuttigen. De maaltijd was eenvoudigweg voortreffelijk ! De bediening in de toko (het ‘Oude Dak’ ?) was eveneens zeer naar wens. Alleen Gert had af en toe moeite de aandacht van de serveerster te trekken, maar toen hij grommend zijn tanden liet zien lukte dat toch.

De keuze aan kroegen was echter niet zo groot: nadat we één ervan binnenstapten maakte Pieter een opmerking over de gevorderde leeftijd van de gasten, zodat de lolbroek die ons had begroet de mond werd gesnoerd en we wel weer verdwijnen moesten. De hele avond is overigens zonder vechtpartijen of andere onaangenaamheden verlopen.
Het idee om nog even naar Hilversum te gaan werd niet uitgevoerd, terug naar kroeg 1 waar nog een paar uur is doorgebracht met het fabriceren van een compleet nieuw oeuvre bestaande uit vilt, citroenstamper, aluminiumfolie, tabak en karton.

Op de terugweg heeft de ouwe biemer het goed gehouden: met (volgens de teller) een vaart van tegen de 150 waren Gert, Remi, Jan Stra en Toon weer zo thuis. (Pieter zou bij de familie vanDijk overnachten)

Het volgende diner gaat waarschijnlijk plaatsvinden in Londen, houd u daar vast rekening mee.

Terug naar huis

Om 4:00 uur stapten we als zombies bij Camiel in de auto, die ons in twee ritten naar het vliegveld van Catania bracht. De reis terug via Malta was zonder problemen en met schitterend weer (behalve in Amsterdam), hoewel Toon nog een moment bang was dat hij zijn autosleutel kwijt was geraakt. Om 13:00 uur waren de Delftenaren weer thuis. In ieder geval één daarvan is meteen gaan pitten.

De expeditie was zeer geslaagd en bewees wat we al wisten: met een god als Typhoon valt niet te spotten….

(klik hier voor alle foto’s)

Catania

(klik hier voor alle foto’s)

De volgende dag, dinsdag, braken we de tent op en verlieten de camping. Ten zuiden van Catania vonden we een camping die voldoende dicht aan zee (0 km) stond naar onze smaak. De stationwagon werd naar Catania teruggereden om ingeleverd te worden. Er werd één tent opgezet om de bagage in te mikken en toen ging de broek uit en namen we een welverdiende duik. Er was een aardige branding waarop we konden bodysurfen. De camping was ook voorzien van een zwembadje met terras, een bar en een barmiepje. De korte route tussen dit terras en het strand werd gedurende de rest van de middag het drukste punt van de omgeving. Hoewel het lieve ding met alle égards die Typhoon kan missen werd behandeld, deed de aanblik van al die lege flessen op de tafeltjes het miepje tenslotte naar de telefoon grijpen voor wat morele steun. Haar vader, die even later langs kwam, zag evenwel dat het goed was en verdween weer geruisloos.  Terwijl de duisternis inviel en de club onvermoeibaar doorstoeide in de golven maakte Jan een schitterende foto van de Etna. Plotseling waren aan de top vuurverschijnselen te zien, te hoog voor een bosbrand zoals we die al verschillende keren hadden gezien: Het is goed mogelijk dat het gloeiende lava regende op de plek waar wij twee nachten ervoor in de krater stonden te turen.

Het avondmaal vond nogal laat plaats in het restaurant van de camping: de in vloekende pasteltinten geschilderde hoge ruimte was behangen met even zo oogstrelende kunst, en behalve ons waren er geen klanten. Er was niet genoeg pasta bolognese meer voor ons allemaal, en toen we biefstuk wilden bleek ook dát niet voldoende in voorraad, zodat we uiteindelijk alles wat nog in huis was hebben laten aanrukken. Het ijs wat als dessert kon worden uitgezocht bleek van voortreffelijke kwaliteit, in nogal schrille tegenstelling tot de wijn die we in wat waterflessen lieten tappen voor bij het strand. Wat we nog de keel kregen deed desondanks zijn werk, en het ene na het andere lied werd aangeheven, tot verbazing en later ergernis van een verzameling Tjechen in campingsmoking die polshoogte kwamen nemen. Om de lui te ontzien verkasten we de vergadering richting branding. Daar ging het nog een hele tijd door tot niemand zich meer een liedtekst kon herinneren. Er restten nog enkele uren voor het nachtelijke vertrek, en daar werd nog even dankbaar gebruik van gemaakt.

Naar Sicilië

(klik hier voor alle foto’s)

Om het tweede Lustrum van Typhoon te vieren werd een bezoek gebracht aan de rustplaats van Typhoon, de Etna. Camiel en Jan hadden de organisatie ter hand genomen. 

Om 13:30 uur vertrok ons vliegtuig, van gate D3 te Schiphol: Ploeg, Vugt, Stra en Toon waren met de Biemer van de laatste uit Delft gekomen, Pierre en Thijs hebben gebruik gemaakt van de trein. De Avrojet van Air Malta liet Nederland al gauw achter zich en het prachtige weer zorgde voor een prima uitzicht op onder andere de Alpen en de Golf van Genua, althans voor diegene die bij het raam zaten. Een stief drie uur later landden we al op Malta, wat een hele kunst is want het eiland is zo klein dat er nog maar net een landingsbaan op past. Ten tijde van het boeken van de reis was er geen plaats meer op aansluitende vluchten naar Sicilie, maar enkele weken voor vertrek bleek dat te zijn veranderd: er was nu net genoeg tijd voor een paar peuken, en toen konden we in de volgende Avro stappen. En een half uur na vertrek van het aardige maar dorre Malta waren we in Catania. En vanuit het vliegtuig hadden we ‘m al zien liggen, onze vulkaan! Don Mancare stond ongeduldig ons op te wachten: met de bagage vlotte het echter niet zo.Het was een vrolijk weerzien met de olijke Zwitser! Hij was die ochtend uit Luzern aangekomen en had de omgeving reeds met een gehuurde Clio aan een grondige verkenning onderworpen. Er werd een auto bijgehuurd en Camiel leidde de weg naar de camping te Milo. Het was een beetje een omweg, maar we kwamen er, en even na het snelle invallen van de duisterenis werden de 4 tenten opgeslagen. Hier kwam ‘das helles Licht’ dat De Smet had geleend van kantoor goed van pas. Het restaurant op de camping bleek geopend en de JC was de eerste die aan tafel schoof. De baas van de hele toko kwam zich er persoonlijk van vergewissen dat het ons naar de zin was. Hij bleek ingenomen met onze voorkeur voor de lokale wijn en vertelde dat zijn druiven op lava groeien en dat de wijn daardoor enigzins naar Etna smaakt. We aten ons vol pizza en strompelden weer richting tent. Met het oog op de komende zondag had onze gids al enig elementair proviant gefourageerd, en lurkend aan het belangrijkste deel daarvan werd de rest van de avond doorgebracht. Van deze beestachtige slemppartij is een tijdopname gemaakt. Op deze opname lijkt het net of iedereen een beetje ranzig zit in te kakken met wat warm bier tussen z’n benen, maar dat komt door de paralax en de diffractie. In werkelijkheid is er een orgie van Palermo tot Siracuse gaande waar Bachus nog een puntje aan kan zuigen. (Vanwege het diafragma is dat helaas nauwelijks zichtbaar.)