Het begon erg vroeg op zaterdagochtend 8 april 2000. Om 06.20 uur vertrok het typhoonbusje vanuit Delft richting Capelle (of is het Nieuwerkerk) aan den IJssel. Vugt, Toon en Ploeg hadden met z’n drieën genoeg moed om één Scheisse op te halen op Schiphol.
Na een kop koffie samen met Pa en Ma Brants werd koers gezet naar Utrecht. Afgesproken was dat daar om 8.30 verzameld zou worden. 3 Minuten voor half negen belt Ed met de mededeling dat zijn trein om half negen pas vertrekt vanuit Amersfoort. Typhoon op z’n best! Na Utrecht werd nog een stop gemaakt op de Carpoolplek in Huizen waar Dijk en Bergmans zich bij de groep voegden.
Even na tienen aankomst in Sloten, waar de Elfstedentocht zou starten. De eerste actie was het inkopen van twee kratjes bier en chips. Daarna gingen we zonder succes op zoek naar een café om bier koffie te drinken, werd de tocht gestart zonder koffie. Eerst nog een foto maken bij het plaatsnaambord Sloten. Kort daarna werd alsnog een gelegenheid gevonden waar op dat tijdstip op zaterdag al koffie geschonken werd. Na twee koffie en appelgebak werd de tocht voortgezet door het Gaasterland. Op weg van Sloten naar Stavoren staat een monument dat ons herinnerd aan de oorlog tussen de ‘hollanders’ en de ‘friezen’ die in 1345 leidde tot een (afgeslagen) inval van de Hollanders in Friesland. Het eerste kratje werd aangebroken.
In Stavoren teleurstelling over het formaat van het vrouwtje. Toch maar een foto gemaakt. In Hindeloopen was niet veel te beleven. Na de foto werd meteen koers gezet richting Workum. Hier werd een kleine omweg gemaakt om te fierljeppen in it Heidenskip. 10 Typhonianen van over de dertig en twee sweet sixteen meisjes. En wat gebeurt er dan……10 Typhonianen worden door de twee jonge schoonen aan het hardlopen gezet voor een warming up! Na de warming up werd geoefend hoe je met de stok over het water kunt springen. De oefening ging zonder water. Toch werd al snel ontdekt wat de grootste uitdaging is: zorgen dat je edele delen niet beschadigd worden tijdens de sprong in/tegen de stok.
De spanning liep op toen voor het eerst over een stuk water werd gesprongen. Met een aanloop moest met de stok over een stukje water van ca. anderhalve meter gesprongen worden. Tot dan toe bleven alle kleren droog. Droog bleven we ook toen we op een iets hogere schans moesten springen over een stukje water dat nog breder was. Maar de eerste twijfelingen kwamen al aan het licht. Zeker als we keken naar die allergrootste schans met dat 12 meter brede stuk water. Dat was ons uiteindelijke doel. Toen onze charmante meisjes ook nog vertelden dat de stok die daar stond te klein was om de overkant te halen, begonnen sommigen in de openbaarheid aan te kondigen dat ze daar niet wilden springen. Daar werd echter snel korte metten mee gemaakt door en masse te roepen dat diegenen die niet zouden springen alsnog door de anderen in het water zouden worden gegooid. Dat was zelfs voor Dijk voldoende om zich niet meer als drukfeut te gedragen.Teun en Didier waren zo slim om op te bellen dat ze wat later kwamen. Hun aankomst hadden ze exact zo gepland dat ze niet meer het water in hoefden. Het water was 6 graden, maar toch nam iedereen zich voor dat de sprong vanaf de grote schans genomen zou worden. Wel werd er uit voorzorg al wat kleding uitgetrokken. Dat laatste is wellicht het meest schokkende wat had kunnen gebeuren! Er kwamen wel erg veel dikke buiken tevoorschijn. De twee friezinnen wisten niet hoe snel ze weg moesten komen.
Na het fierljeppen snel onder de douche gesprongen. Daarna zijn we snel naar Workum gereden om een late lunch te nuttigen. Het was al rond zessen toen we in Bolsward aankwamen. Daar hebben we bij het stadhuis een staande borrel gehouden.
Toen het te koud werd om de staande borrel voor het Stadhuis van Bolsward voort te zetten, zijn we op weg gegaan naar Harlingen, alwaar we de borrel, het diner en de nachtrust genuttigd zou worden. In het pension probeerden een aantal slapjanussen de gelegenheid te gebruiken om een uurtje plat te gaan, als voorbereiding op de borrel. Dit werd natuurlijk niet geaccepteerd en al snel gingen we te voet op weg naar het centrum van Harlingen. Daar werd snel geinformeerd waar het beste visrestaurant te vinden was. Na de borrel werd van 8.00 uur tot 12.00 ’s avonds een goed diner genuttigd.
Na het diner gingen de echte borrelaars natuurlijk nog tot in de kleine uurtjes door met borrelen. De borrel. werd uiteindelijk afgesloten op de dijk met de resterende flesjes bier uit het busje.
Van de tweede dag (zondag) is alleen de herinnering nog aanwezig m.b.t. het “exces” in Heereveen. Op de één of andere manier was het een aantal clubgenoten gelukt om Sta helemaal over de rooie te krijgen. Dat lukt niet vaak dus een memorabel moment. Stra wilde NIET meer met het busje naar huis, maar ging boos op weg naar het station. Na enig lief aandringen van weer een aantal andere clubbo’s werden we allemaal weer vriendjes.
