Toon op de website:
Nog nooit zoveel JC-kroost bij elkaar gezien! Hartstikke leuk, vooral omdat het een (late)avondactiviteit betrof. De koters gedroegen zich allemaal voorbeeldig, ook onderling, wat eveneens gezien het late uur extra knap was. Het plexiglas wijnrek had ook gemakkelijk als stuiterbal gebruikt kunnen worden als het niet op plavuis was geweest, maar dat kon Dirk niet weten. In zekere zin is het ook meer de schuld van het materiaal dat het zich wenst te gedragen als chinees porcelein, hoewel het aantal stukken trouwens nog mee viel. Wijn kon er toch niet meer in bewaard worden! De scherven verdubbelden natuurlijk de feestvreugde en Dirk (die het hardste schrok) was snel getroost.
Toen de champagne op de aanvang van het nieuwe jaar was aangebroken werd het hoog tijd om wat vuurwerk af te steken. Ik had de bijzondere (en relatief eenvoudige) taak gekregen voor vuurwerk te zorgen, daar waar de anderen hadden bijgedragen in de (enorme) voorraad heerlijke hapjes. Heel toevallig draagt alles wat snel oxideert of anderzins een vlotte exotherme reactie teweegbrengt mijn sterke persoonlijke belangstelling, vandaar dat de klus voor me geknipt was. Ik wilde van de gelegenheid (zijnde de afgelegenheid van de domicile der gastdame en -heer) gebruik maken om de andere gasten deelgenoot te maken in een Interessant Experiment. Na dit uitvoerig voorbereid te hebben, het was immers niet de bedoeling dezelfde gasten in wandelende fakkels te veranderen, werd het contact van de ontsteking via een batterij gesloten. Helaas bleek het experiment zó veilig dat er geen reactie kwam, niet exotherm, niet endotherm en al helemaal niet van het publiek. De reden was waarschijnlijk meerledig: de spanning van de batterij was te laag, de weerstand van het ontstekingssnoer te hoog, de ontsteker defect en/of het kruit te oud. Wat het wel deed was de bezine, die rustig is opgebrand. Ook leuk.
Gelukkig waren er nog de pijlen om leven in de brouwerij te brengen, danwel leven uit het lichaam te blazen als er niet werd opgepast. De pijlen bleken van uitstekende kwaliteit! Goede aandrijving en vooral goede lading: geen dof plofje met twee lichtkogels maar flinke knal met diverse soorten sterspatten: kort- en langbrandende kogels en vonkspetters. De kracht van de lading bleek vooral toen 1 van de pijlen iets te stevig in de grond bleek te staan: de raket spoot onverrichterzake leeg, en hoewel tot drie keer toe NOGAL luid verzocht afstand te nemen (ik heb van mijn leven nog niet zo hard gegild) leek niemand zich bewust te zijn van de gevolgen, danwel er rekening mee te willen houden. Het groepje toeschouwers verroerde geen vin en bleef op zo’n 10 meter afstand van het naderende spektakel. Gelukkig is ervaring een goede leermeester. Tweede geluk is dat Pieter die zich wat dichterbij bevond er met zijn rug naartoe stond (om een pijl aan te steken was hij gebukt: extra veilig). En een derde geluk was de lading: Een tamelijk een harde knal, maar de lichtkogels waren -hoewel zwaar- net zo “onschuldig” als die van romeinse kaarsen. Vanaf mijn standpunt was het een schitterend schouwspel. De kogels vlogen langs Pieter het groepje in, terwijl ze schaduwen wierpen en silhouetten toonden en zo in een flits een bijzonder fraai spektakel schiepen. Dat evenwel niet voor herhaling vatbaar is, mijns inziens.
Nadat de kinderen van de schrik waren bekomen en de lilliputters, zoef-de-hazen, tollen, bloemen, fonteinen en tenslotte ook de sterretjes waren opgebrand werd nog even wat TV geranst en daarna in 1 van de heerlijke al dan niet geïmproviseerde bedjes gekropen. De volgende dag werd met de overblijvers ontbeten, en een beetje opgeruimd. Heel veel dank aan Teun en Elke voor de bijzondere gastvrijheid!
