Remi’s verslag
We (Stra en ik) togen na een lekker diner naar ’s lands hoofdstad. Gelukkig dat Maarten er al eens in de buurt was geweest, anders hadden we het stulpje van de tortelduifjes nooit gevonden. Nu duurde het gelukkig slechts 45 minuten (vanaf de Piet Hein tunnel – en dat is al gauw 400 meter). We kwamen Dijk tegen en waren op dat moment aardig in de buurt, bleek achteraf. We meenden echter eerst de rest van het Oostelijk havengebied nog even te moeten bekijken.
Auto uiteindelijk geparkeerd bij de F. de Boerstraat (nee, niet Frank). Helaas klompen vergeten, wat een modderzooi dat Amsterdam. Na vijf minuten vonden we de ingang en belden aan. We namen de nog niet uitgepakte bouwlift naar de vierde etage en werden door Mariska verwelkomd: “Konden jullie het goed vinden?” wreef ze ons nog even onder de neus.
Binnen zagen we ook onze grote vrind Thijs en, met de gebruikelijke big smile, Dijk. Die was er al een ruim half uur, vertelde hij relaxed. Met Pieter had de jaarclub zijn laatste afgevaardigde. Ik weet niet of hij nog in Amsterdam wil wonen, na al die moddertroep.
Het appartement van Thijs en Mariska is onberispelijk en het is fraai gelegen (lieslaarzen aanbevolen). Er kan goed geborreld worden en het balkon is ruim. Zaterdag was ook een leuke borrelavond, maar omdat ik de volgende ochtend moest hardlopen, gingen Stra en ik om kwart over een toch weer naar Delft terug. Om twee uur Stra gedropt bij de RolaHola en thuis nog even een echt biertje (met alcohol!).
Zondag nog een half uurtje schoenenpoetsen en niet vergeten volgende keer de klompen mee te nemen.
Remi
