Om 4:00 uur stapten we als zombies bij Camiel in de auto, die ons in twee ritten naar het vliegveld van Catania bracht. De reis terug via Malta was zonder problemen en met schitterend weer (behalve in Amsterdam), hoewel Toon nog een moment bang was dat hij zijn autosleutel kwijt was geraakt. Om 13:00 uur waren de Delftenaren weer thuis. In ieder geval één daarvan is meteen gaan pitten.
De expeditie was zeer geslaagd en bewees wat we al wisten: met een god als Typhoon valt niet te spotten….
(klik hier voor alle foto’s)
kouder. Telkens als er nu gepauzeerd ging worden moesten we een beschutte plek naast de weg vinden. In de buurt van de top krulde de weg rond de oosthelling en eindigde op een open plaats (voor zover daar in die kale woestenij sprake van kon zijn) Hier werd voor de laatste keer gerust en begon het wachten op de zonsopgang. Toen die zich aankondigde liepen Thijs en Toon vooruit tussen de lavarotsen… ineens was verderop duidelijk de door een rode gloed verlichte pluim te zien. De spanning en het tempo steeg. Toen het wat lichter werd bleek het nog een steile klim van enkele honderden meters te zijn, waar verwoed aan werd begonnen. Door de haast, honger, hoogte en kou viel het allemaal niet mee. We zagen er uit als spoken, groenbleek met vegen grijze lavastof. Uiteindelijk kwamen we aan de rechterkant op een terras dat grensde aan de Bocca Nuova, de meest actieve krater.
Om 13:30 uur vertrok ons vliegtuig, van gate D3 te Schiphol: Ploeg, Vugt, Stra en Toon waren met de Biemer van de laatste uit Delft gekomen, Pierre en Thijs hebben gebruik gemaakt van de trein. De Avrojet van Air Malta liet Nederland al gauw achter zich en het prachtige weer zorgde voor een prima uitzicht op onder andere de Alpen en de Golf van Genua, althans voor diegene die bij het raam zaten. Een stief drie uur later landden we al op Malta, wat een hele kunst is want het eiland is zo klein dat er nog maar net een landingsbaan op past. Ten tijde van het boeken van de reis was er geen plaats meer op aansluitende vluchten naar Sicilie, maar enkele weken voor vertrek bleek dat te zijn veranderd: er was nu net genoeg tijd voor een paar peuken, en toen konden we in de volgende Avro stappen. En een half uur na vertrek van het aardige maar dorre Malta waren we in Catania. En vanuit het vliegtuig hadden we ‘m al zien liggen, onze vulkaan! Don Mancare stond ongeduldig ons op te wachten: met de bagage vlotte het echter niet zo.Het was een vrolijk weerzien met de olijke Zwitser! Hij was die ochtend uit Luzern aangekomen en had de omgeving reeds met een gehuurde Clio aan een grondige verkenning onderworpen. Er werd een auto bijgehuurd en Camiel leidde de weg naar de camping te Milo. Het was een beetje een omweg, maar we kwamen er, en even na het snelle invallen van de duisterenis werden de 
4 tenten opgeslagen. Hier kwam ‘das helles Licht’ dat De Smet had geleend van kantoor goed van pas. Het restaurant op de camping bleek geopend en de JC was de eerste die aan tafel schoof. De baas van de hele toko kwam zich er persoonlijk van vergewissen dat het ons naar de zin was. Hij bleek ingenomen met onze voorkeur voor de lokale wijn en vertelde dat zijn druiven op lava groeien en dat de wijn daardoor enigzins naar Etna smaakt. We aten ons vol pizza en strompelden weer richting tent. Met het oog op de komende zondag had onze gids al enig elementair proviant gefourageerd, en lurkend aan het belangrijkste deel daarvan werd de rest van de avond doorgebracht. Van deze beestachtige slemppartij is een tijdopname gemaakt. Op deze opname lijkt het net of iedereen een beetje ranzig zit in te kakken met wat warm bier tussen z’n benen, maar dat komt door de paralax en de diffractie. In werkelijkheid is er een orgie van Palermo tot Siracuse gaande waar Bachus nog een puntje aan kan zuigen. (Vanwege het diafragma is dat helaas nauwelijks zichtbaar.)